‘Winfrey’s kerstcadeau voor Obama was een interview over softbal’ kopte de NY Daily News op 11 december jongstleden. En wie het interview van Oprah met de First Family heeft gezien, kan niet anders dan het beamen. Zelden zag ik het goedgebekte geweten van Amerika zo theekranserig bezig als tijdens dit kerstinterview. Zelfs die paar kritische vragen, om in ieder geval de schijn op te houden dat Oprah haar boy wonder serieus nam, ontbraken. ‘This was not about grilling the President‘ verdedigde de interviewster zich later tegenover de journalisten van de NY Daily News. Waar het tenenkrommende, überamerikaanse interview met Barack en Michelle dan wel goed voor was werd niet duidelijk. Christmas at the White House moest een soort goed gevoel show worden, kwam er uiteindelijk uit.
Voor wie Oprah’s uitgekiende supportcampagne voor Obama een beetje heeft gevolgd, mag het duidelijk zijn dat dit goede gevoel het glazuur moest worden op de tulband die zij zelf ruim een jaar geleden had helpen bakken. Een tulband, die hier en daar al wat begon in te zakken. Maar zoals het altijd gaat als je goed gevoel wilt creёren en regisseren: je bereikt het tegendeel. Pijnlijk duidelijk werd dat de president zonder autocue en klapvee een houten klaas is. Met ingestudeerd aandachtig kijken naar zijn vrouw als die wat zei en getimede glimlachjes van het type boer met kiespijn, zweette het rolmodel voor zwart Amerika zich door het uur heen. Obligaat ging hij in op de aangevertjes van Oprah, waar je normaal gesproken Amerika plat mee krijgt, maar die uit de mond van deze Madame Tussaud- Obama als natte sneeuw doodvielen. Zelfs de sentimenteel bedoelde anekdote van de basketbal die hij van zijn Kenyaanse vader had gekregen, bleef steken in vormelijkheid.
Health care
De redding van Oprah’s Christmas at the White House, voor zover je nog van redding kunt spreken, kwam van de kant van Michelle. Met een natuurlijke flair en spontaniteit wist zij haar man soms uit te dagen en uit zijn tent te lokken. Maar helaas niet zodanig dat we ineens een stuk authenticiteit in hem gingen ontdekken. Wat was het niet mooi geweest als we het echte vuur in zijn ogen hadden kunnen lezen over onderwerpen als het national health care plan of de armoedebestrijding. Zelfs al waren deze onderwerpen maar zijdelings aan de orde gekomen. Wat een gemiste kans!
De indruk die nu achterbleef was die van een trekpop waarbij anderen dus de touwtjes bedienen. Sorry Oprah, maar dit was er eentje uit de serie YES, WE CAN FAIL.
CC-Foto: Vargas2040
