JAY! Ze zijn eindelijk gered! 33 Chileense mijnwerkers zijn uit hun benarde positie bevrijd. Gistermorgen, Nederlandse tijd, kwam de laatste ‘koempel’ naar boven. Wat een finale! Wauw! Van Oost naar West en van Noord naar Zuid, iedereen wilde weten of ze het zouden redden. Integraal uitgezonden in 321 landen, experts in de studio en natuurlijk drie duizend journalisten live aanwezig bij de ‘rampplek’. Vermakelijke televisie, dat wel. Presentator: “Paul, jij bent ter plekke, hoe is de situatie?” Paul: “Nou Frits, ze zitten nog steeds vast, volgens de lokale autoriteiten zal het nog maanden gaan duren!” Presentator: “Okay, bedankt Paul, we komen morgen bij je terug voor een update.”
Ook bij de daadwerkelijke redding trekt men alle registers open. 78 netten zenden het live uit. Het is alsof je kijkt naar een bevalling: “Ik zie een hoofdje, schat, ik zie een hoofdje!”. Vervolgens natuurlijk gauw twitteren: “Hoofd eerste koempel gezien #Chilimijnwerkers”
Waarom toch die overdreven aandacht? Waarom niet gewoon een handjevol journalisten dat verslag doet van het geheel en daarmee is de kous af? Waarom dit hele circus?
Het is volstrekt zinloos om met zoveel mensen naar Chili te gaan. Een ander verhaal dan dat er 33 mijnwerkers vastzitten is niet mogelijk. Dit kan door slechts één journalist opgetekend worden, vervolgens vertalen, et voilà, iedereen is op de hoogte. Men neemt per definitie al alles over van elkaar, dus waarom in deze niet? Wat is de toegevoegde waarde van een journalist op locatie, behalve dat de journalist in kwestie een mooi snoepreisje maakt?
Het is beschamend en gênant als je ziet hoe de media met dit nieuws omgaan. Terwijl er zoveel ellende is in de wereld die aandacht verdient, kijkt men massaal hoe 33 mensen een voor een uit een mijn worden getrokken. Zelfs Barack Obama zit, volgens zijn woordvoerder, aan de buis gekluisterd. Hun leven is overigens nooit in gevaar geweest, maar dat terzijde.
Het is prima om te laten zien wat er in de wereld gebeurt. Een beetje selectie zou echter geen kwaad kunnen. Men hoeft niet als een dolle stier achter elke hype aan te rennen en groots uit te pakken. Als 99 TV-stations en kranten er al verslag van doen, dan hoef je daar niet als nummer 100 óók te zijn. Dat voegt namelijk helemaal niets toe.
