Ben ik werkelijk de enige die nog oren heeft in dit land? Nietsvermoedend werd ik zondagochtend, ZONDAGOCHTEND, opgeschrikt door Radio 2, mijn rust en regelmaat na een woeste zaterdagavond (Scrabble). Het was Carice van Houten. Met een liedje. Ja, een liedje noemden ze het.
En dat liedje heette: Recovery Mission. De minderwaardigheid van de muzikaliteit spat er van af, met (meer gesproken dan gezongen) fantastische teksten als:
They found water on mars, not much, but surely substantial.
Living and loving, right here, at home, in outer space.
1e zin: een met interessante feiten onderbouwde zin, niks aan ‘t handje
2e zin: bullshit.
Carice, je liegt. Nu niet alleen meer op de televisie, nu ook op mijn radio. Maar ik mag er vast niets gemeens over zeggen. Onze knuffelActriceCarice. Ja, ze acteert leuk. Tof mens is het ook. Grappig en mooi enzo. En er zijn wel meer mensen op de radio die niet zo goed kunnen zingen. Maar Carice, waarom heb je je laten overhalen dat je dit moet doen?
Carice, je bent goed zoals je bent. Luister alsjeblieft niet naar het Nederlandse publiek, die jou niet alleen wilt horen zingen, ze willen je ook in je onderbroek live een aap zien likken terwijl je een marathon hinkelt. De verheerlijking is op een absoluut en absurd dieptepunt aangekomen. Mag ik nu weer gewoon schrikken van Kane op mijn radio?
