Doneer aan TPO
 

Sid Lukkassen – Het eindspel om Europa zal een strijd zijn tussen nationaal-conservatisme en de politieke islam

Inzake de politieke islam en de toekomst van Europa

Door: , 20:23, 24 maart 2019
Exterieur van de Essalam moskee in Rotterdam. ANP JERRY LAMPEN

Inzake de politieke islam en de toekomst van Europa

To read the full English version – the original written speech – scroll further down. Dit is de voordracht van Sid Lukkassen op het Europees Parlement van 19 maart 2019 bij het event ‘Political Islam – between radicalism and reform.’ Dit werd georganiseerd door de Europese Volkspartij (EPP) en Manel Mselmi (MR), die tevens aan het woord komt in Kerkgangers en Zuilenbouwers.  

We zijn hier bijeen om te spreken over een zeer controversieel onderwerp van ons tijdsgewricht. Over de politieke islam, en over of het überhaupt mogelijk is de islam op een wijze te hervormen die de islam compatibel maakt met een seculiere Europese rechtstaat.

Het makkelijke korte antwoord is ‘ja’ – de islam verdraagt zich met een Europese rechtstaat, omdat een fatwa dit beveelt. Volgens Sahīh al-Bukhārī, nr. 2796 & Sunan al-Tirmidhī moeten moslims de leiding van een land gehoorzamen, zolang de leiding de moslim niet dwingt om een zonde te begaan.

Een uitgebreider en complexer antwoord maakt echter duidelijk dat verhoudingen tussen de islam en een Europese seculiere rechtstaat problematisch zijn. Als het erop aankomt is de vraag niet of specifieke Westerse wetten zich wel of niet verdragen met de islam – de vraag is of Westerse democratieën interne beveiligingsmechanismen bevatten die in werking treden tegen de subtiele demografische aantasting van de seculiere kern. Hierover publiceerde ik een these op TPO en ben er recent ook op ingegaan in mijn werk over Bassam Tibi. Een weerbare Europese Leitkultur is nodig om deze seculiere identiteit te sterken tegen demografische subversie.

Nu er meer feiten over de demografische samenstelling van grote Europese steden boven tafel komen, wordt het duidelijk dat dit niet alleen een strijd van ideeën is – tussen rationalisme en geloof – maar ook een strijd van vruchtbaarheid: tussen steriele geëmancipeerde bevolkingsgroepen en vruchtbare conservatieve groepen. Waar het aankomt op de bestaanscontinuïteit van het Westen naar aard en wezen, is zelfs de jihad irrelevant. De waarheid is dat het eindspel over de Westerse democratie zal worden beslist in de baarmoeders van onze moeders en echtgenotes.

Ik zie het niet als taboe om hierover te spreken: dit is een hard levensfeit dat ons allen aanstaart, en in België heeft liberaallinks het zélf tot talking point gemaakt. Herman de Croo stelde in een interview dat “binnen twee generaties, islamitische migranten de meerderheid zullen zijn in Antwerpen”. Dan zou het “bye bye Bart de Wever” zijn – hij bedoelt een vaarwel aan de Nationaal-Vlaamse Alliantie. Maar het is vreemd hoe De Croo dit zo triomfantelijk kan beweren: het is onwaarschijnlijk dat liberalen zullen profiteren van deze demografische ontwikkeling. De Nederlandse senator Kees de Lange drukte dit nog scherper uit, toen hij verklaarde dat ontwikkelingshulp slechts stimulerend werkt voor Afrika als “grootste moslimfokkerij ter wereld”.

Niets hiervan zou als verrassing moeten komen – familiewaarden zijn altijd belangrijk geweest voor conservatieve partijen. In Nederland moedigden de katholieken van oudsher grote families aan, als een breekijzer om een groter politiek taartdeel op te eisen. Nadat de protestanten opstonden tegen de Spaanse koning werden de katholieken eeuwenlang gemarginaliseerd. Hun meest effectieve manier om invloed terug te krijgen, was via hogere geboortecijfers.

Iedereen wist dit en het was absoluut geen taboe. Dit is een les die mainstream conservatieven zijn vergeten, maar de islam – en zeker de politieke islam – absoluut niet. Kijk naar Londen – zie wat daar gebeurt. Lingeriereclames verdwijnen en Sharia-rechtbanken worden opgericht samen met zogeheten ‘modesty beaches’. En dit alles wordt verdedigd door degenen die hierbij het meest te verliezen hebben – ik bedoel progressieve feministen en seculier links. Het ultieme gevolg is bekend in naties zoals Egypte en Algerije: de seculiere staat moet de democratie opschorten om zichzelf te verdedigen tegen islamitische theocratische overnames.

Als er hoop is voor een pro-democratische hervorming, dan zal dit niet worden gevonden in de demografische ontwikkeling maar in geleerde tradities: recente demografische cijfers tonen immers dat Europese moslims slechts conservatiever worden. Zeventig procent van hen is strenggelovig en seculieren zijn slechts vijf procent (volgens Paul Nielsen zijn de verhoudingen echter nog straffer). Een andere Belgische liberaal, Koert Debeuf, zei dit:

“Hoewel Romeinse boeken inderdaad herontdekt zijn, geldt dit niet voor Griekse teksten. De belangrijkste Griekse filosofen en wetenschappers zijn naar Europa gekomen omdat ze vertaald werden vanuit het Arabisch, een vertalingproces dat in gang is gesteld door de kaliefen van Bagdad in de achtste eeuw.”

Dit is een bekende claim, die op zich niets zegt over hoe moslimgeleerden op deze Griekse teksten hebben voortgebouwd om verder te komen dan het origineel. De claim wordt afgezwakt in het werk Aristote au Mont Saint-Michel: Les racines grecques de l’Europe Chrétienne, van Sylvain Gouguenheim. In dit boek brengt de twaalfde eeuwse Venetiaanse klerk Jacques de Venise de werken van Aristoteles naar Mont Saint-Michel. Met zijn Herculeaanse inspanningen als vertaler vertegenwoordigt Jacques de verbindende schakel, de brug tussen Aristoteles’ filosofie en het middeleeuwse Europa. Hij was daarmee zelfs vijftig jaar eerder dan de manuscripten die de Moren lieten circuleren.

Gouguenheim publiceerde zijn onderzoek om tegengewicht te bieden aan het streven dat de Europese Unie definieerde in 2002, namelijk om schoolboeken een meer positief licht op de islam te laten werpen. Dit maakt het relevant om te kijken naar een ander statement van Debeuf:

“Er bestaat geen twijfel dat moslimgeleerden een stichtende rol vervulden voor het Europese denken – het is tijd om deze geschiedenis een nieuwe plek te geven binnen ons onderwijssysteem.”

Wetende dat deze onderwijsinmenging zou komen, maakte Gouguenheim er een punt van om de bijdragen van Aramezen en christelijke Syriërs te benadrukken: hij betoogt dat deze groepen de kennisoverdracht verzorgden. De moslims achtten hun Arabische taal en Koran superieur aan de werken en boeken uit andere culturen – daarom zouden zij weinig zin hebben gehad om kennis uit te wisselen met andere culturen. Nu volgt waarom dit een existentieel belangrijk punt is om het spanningsveld tussen Europa en de islamitische wereld te begrijpen.

Europa, dat oorspronkelijk heidens was en christelijk werd, moest buiten zichzelf kijken – moest een religie begrijpen die ontstond in Jeruzalem. Europeanen moesten Hebreeuwse en Griekse teksten doorgronden om de kern van hun geloof begrijpelijk te maken. Er waren debatten over interpretatie en er was een hoopvolle speurtocht die voorbij de Europese grenzen voerde. Terwijl voor de islam geldt dat het heilige boek binnen het eigen hartland verankerd ligt, geschreven in de eigen Arabische taal als een serie bindende bevelen, met Mohammed als de meest perfecte mens en het zegel der profeten, wiens voorbeeld waar mogelijk moet worden gevolgd.

Dit wil zeggen dat de islamitische wereld als cultuur nooit buiten zichzelf hoefde te kijken. Een ongeschapen Koran betekent dat het woord van Allah een onfeilbare leidraad is die voorschrijft hoe men moet leven. Het concept van een ongeschapen Koran is intrinsiek tegengesteld aan democratieën, die van nature feilbaar zijn en een product van compromissen.

Nu is er nog zoveel dat ik niet heb aangeraakt – Al-Ghazali, zijn occasionalisme en de fatalistische interpretatie van al-Qadr. Het contrast tussen Kalam en Salsafa en wat dit alles betekent voor de mogelijkheid van een Koran die historisch kan worden begrepen. Want dat is het hele eieren eten: als de Koran historisch kan worden geïnterpreteerd, dan is een hervorming van de islam mogelijk. Als de Koran het letterlijke woord van Allah is die buiten de mensheid bestaat – als een pure code verheven boven tijd en ruimte – dan heeft de gelovige het bevel om het onfeilbare woord van Allah te volgen boven een feilbare democratie. In dat geval is hervorming onmogelijk: dan is er slechts de helse strijd tussen de Dar al-Harb en de Dar al-Islam.

In Nederland, nabij een Haagse moskee, hebben activisten onlangs een babypop opgehangen met een bericht dat het huwelijk bekritiseert tussen Mohammed en Aïsha, een meisje dat zes jaar oud was toen ze trouwde en – volgens de islamitische overlevering – negen jaar toen het huwelijk werd geconsumeerd. Moslims en hun politiek-correcte medestanders waren geschokt. In werkelijkheid zijn er maar twee zinnige reacties mogelijk op deze provocatie.

Ofwel men zegt: “In de tijd van Mohammed was de omgang tussen kinderen en volwassenen totaal verschillend – het was een andere tijd en een andere cultuur. Wij als moslims hebben geleerd om onze heilige boeken als historische documenten te zien – die dragen de stempel van hun tijd en we zijn verder dan toen. Zo’n huwelijk zouden we vandaag niet goedkeuren en daarom is deze provocatie onnodig en zinloos.”

Ofwel men zegt: “Mohammed is de onfeilbare hoeksteen van de islam – wat hij deed en niet deed zet de standaard voor alles, en is vandaag nog steeds ons lichtend voorbeeld. Dit omvat ook het huwelijk met Aïsha.” In dat geval, nodigt dit laatste standpunt uit tot debat. Hoewel we duizenden gesubsidieerde centra’s hebben voor religieus onderzoek, zal dit controversiële debat daar nooit plaatsvinden, vanwege cultuurmarxisme en de politieke correctheid die daarmee samenkomt. Zodoende zijn activistische provocaties de enige methode om hierover een debat te ontketenen: die zijn in dat geval absoluut gelegitimeerd.

De woorden van Snouck Hurgronje moet men serieus nemen – hij was een Nederlands geleerde die in Nederlands-Indië woonde om de islam te bestudeerde en zich zelfs bekeerde. Dit is zijn conclusie:

“De meeste moslims zijn absoluut onwetend wat betreft de details van de leer van de jihad. Maar zolang geen enkele respecteerde moslimleraar er maar van droomt deze middeleeuwse wetten als ingetrokken te beschouwen, terwijl een groot deel van de mensen de sterkste neiging vertoont om de omstandigheden die enkele eeuwen geleden prevaleerden te herstellen, tot die tijd zal het onmogelijk blijven, ondanks het feit dat we het misschien eng vinden, om de jihad weg te laten uit onze berekeningen bij de vorming van een oordeel over de relatie van de islam tot andere religies.” (Bron: Moord op Spinoza, Aspekt 2018, p. 42-43)

Recente gebeurtenissen stellen Hurgronje in het gelijk. Het Cornelius Haga Lyceum is een school in Nederland die diepe, langdurige banden met jihadisten heeft. Neem nu dit verhaal uit de samenleving dat mij is toevertrouwd. Het komt van een dame die vluchtte uit Irak. Zij gaf les onder Saddam Hoessein en belandde in Nederland in het islamitisch onderwijs. De doctrines en omgangsvormen die ze daar aantrof stonden zó ver van haar af dat ze een andere baan zocht. Dit kan allemaal worden teruggevoerd op de afwezigheid van een Leitkultur – een welbepaalde leidende cultuur van Europese oorsprong en karakter, die dient als beschermwal tegen de oprukkende fundamentalistische cultuurcreep.

Mijn bedenkingen rond de politieke islam werden dieper naarmate meer tijd verstreek: alles zojuist gezegd werd bevestigd door een noodlottige ontmoeting. Tijdens een wetenschappelijke conferentie trof ik een knappe jongedame met een migratieachtergrond. Ze kwam me zeer Westers voor. Niet alleen was ze als een veelbelovend wetenschapper uitgekozen voor de bijeenkomst: ook accentueerde de dunne stof van haar kleding haar zandloperfiguur. De rok die ze droeg benadrukte de delicate en musculatuur van haar strakke onderbuik. Haar ontblote schouders boden uitzicht op de verfijnde pezen en zelfs de amberkleurige huid van haar bescheiden borsten was bij de juiste invalshoek te zien.

Plots zei ze dat ze de relatie met haar Nederlandse vriend had verbroken vanwege de islam. Hij was naar haar zeggen goed op weg: drie jaar geleden had hij zich bekeerd en sindsdien hadden ze een relatie. Totdat hij suggereerde dat hij voor haar alcohol en varkensvlees liet staan. Met een verzoekende ondertoon vroeg hij haar of er dan ook een punt was waarop zij concessies kon doen. “Hij moet zich aan Allah geven ter wille van Allah,” zei ze resoluut. “niet ter wille van mij.” Precies, zo vulde ik aan, “want zijn overgave moet absoluut zijn.” Haar donkere ogen begonnen te fonkelen: “Absoluut en totaal. De kern van ons geloof is onderwerping. Onderwerping aan Allah vanwege Allah en niet vanwege je vriendin.”

Niettemin wil ik toch besluiten met een positief punt. Jongedames vertelden me letterlijk dat ze met Marokkaanse mannen willen gaan, omdat Nederlandse mannen inmiddels te gefeminiseerd zijn. Maar diezelfde meiden swipen iedere man weg op Tinder die zich niet conformeert aan hun politiek-correcte bubbel. Echter nu betekent de uitlevingsdrang van de islam dat er limieten zijn aan hoever Europa kan worden gefeminiseerd. En dat is een prachtig stuk Hegeliaanse dialectiek in actie. Wie gaat alleen al deze dames op straat beschermen wanneer de goede mannen voor hen niet meer goed genoeg zijn? De ultieme conclusie daarvan zagen we met de massa-aanrandingen in Keulen.

Zo ziet u – en dit is tot slot mijn hoop – masculiniteit, eer en vitale mannelijkheid zijn zó belangrijk in de islam, dat de linkse therapiecultuur van het regressieve feminisme niet kan doordringen waar de islam zijn voet in de deuropening zet. Dit betekent dat Europese jongens en meisjes nu zullen opgroeien in buurten en scholen waar de harde masculiniteit van de islam voelbaar is – ze zullen verharden via alle confrontaties die dit met zich meebrengt. De opmars van de islam vormt zo een schild tegen de totale feminisering van de heersende cultuur op schoolpleinen en speelveldjes. De deugen van masculiniteit, eergevoel en dominantie zijn essentieel waar het aankomt op het verdedigen van de eigen cultuur: en omdat ‘links’ de islam niet kan feminiseren, kunnen deze deugen nu ook een comeback maken voor inheemse Europeanen.

En zo blijkt ‘links’ verdoemd: zowel demografisch als spiritueel – geef het een of twee generaties. Het eindspel om Europa zal een strijd zijn tussen nationaal-conservatisme en de politieke islam.

U kunt de auteur van dit artikel steunen op duurzame wijze via BackMe (inclusief video), wat de productie van deze realistische content langdurig mogelijk maakt.

Political Islam and the Future of Europe

This is the speech by Sid Lukkassen on March 19, 2019 at the event ‘Political Islam – between radicalism and reform.’ This was organized at the European Parliament by the European People’s Party (EPP) and by Manel Mselmi (MR), who also voices her concerns in Kerkgangers en Zuilenbouwers.

We are here to discuss a most controversial topic of our time – political Islam, and whether it is even possible to reform Islam in a way that makes it compatible with a secular European state.

The easy and short answer is ‘yes’ – Islam is compatible with a European state, because a fatwa commands it so. Sahīh al-Bukhārī, no. 2796 & Sunan al-Tirmidhī state that Muslims have to obey the ruler of a country, as long as the ruler does not force the Muslim to commit a sin.

A long and complicated answer makes clear, however, that relationships between Islam and a European secular state of law are problematic. Ultimately, the question is not if specific Western laws are compatible with Islam or not – the question is if Western democracies possess intrinsic safeguards that would kick in against the subtle demographic subversion of their secular core. I wrote a thesis about this on ThePostOnline and recently touched upon it in my writing on Bassam Tibi. We need a strong European Leitkultur to defend our secular identity against demographic subversions.

As more facts about the demographic makeup of major European cities become available, it is clear that this is not just a battle of ideas – between rationalism and faith – but that it is also a battle of fertility: between sterile emancipated populations and prolific conservative groups. When it comes to the continued existence of the West as we know it, even jihad is irrelevant. The truth is that the endgame of Western democracy will be decided in the wombs of our mothers and wives.

I don’t consider it a taboo to talk about this: it is a hard fact of life that stares everyone in the eye, and the liberal left has made it a talking point in Belgium. Herman de Croo stated in an interview that “within two generations, Islamic immigrants will make up the majority in Antwerp”. Then it would be “bye bye Bart de Wever” – meaning goodbye to the Flemish Nationalist Alliance. Yet it is strange how De Croo could say this so triumphantly: it is unlikely that liberals will benefit from this demographic evolution. The Dutch senator Kees de Lange said things even sharper, when he stated that “development aid only stimulates Africa as the biggest breeding ground for Muslims.”

None of this should be surprising – family values have always been important for conservative parties. In the Netherlands, Catholics traditionally encouraged big families, as a wedge for a bigger share of the political pie. After the Protestants rose up against the Spanish king, Catholics were marginalized for centuries. Their only way to win back power, was through higher birth rates.

Everyone knew this – it was absolutely not a taboo. This is a lesson that mainstream conservatives have forgotten, but Islam – and certainly political Islam – has not. Look at London – see what’s happening there. Lingerie commercials disappear and Sharia-courts are established along with so-called ‘modesty beaches’. And all of this is defended by those who have the most to lose from it – I mean progressive feminists and the secular left. The ultimate consequence is known in nations as Egypt and Algeria: the secular state has to postpone democracy to defend itself against Islamic theocratic takeovers.

If there is hope for a pro-democratic reform, it has to be found not in demographic developments but in the scholarly traditions, as recent demographic figures show that European Muslims are only getting more conservative. Seventy percent of them are zealous and seculars are only five percent. Another Belgian liberal, Koert Debeuf, said this:

“Even though Roman books were indeed rediscovered, this is not true for the Greek texts. The most important Greek philosophers and scientists came to Europe because they were translated from Arabic, a translation movement that was initiated by the Caliphs of Baghdad in the 8th century.”

This is a well-known claim, which by itself says nothing about whether Muslim scholars have built on the Greek texts to go beyond the original. The claim is weakened in the book Aristote au Mont Saint-Michel: Les racines grecques de l’Europe Chrétienne, by Sylvain Gouguenheim. In this book, the twelfth century Venetian clerk Jacques de Venise brings the works of Aristotle to Mont Saint Michel. With Herculean efforts as a translator he represents the bridge between Aristotle’s philosophy and medieval Europe. This places Venise fifty years before manuscripts were brought into circulation by the Moors.

This is relevant because Gouguenheim published his research to counterbalance the aim that the European Union defined in 2002: to make textbooks shed a more positive light on Islam. This makes it relevant to look at Debeuf’s other statement: “There is no doubt that Muslim scientists and philosophers had a constituent role in the formation of European thinking […] It is time to give the historical truth a new place in our own history education.”

Knowing that this educational interference would come, Gouguenheim makes it a point to emphasize the contributions of Aramaic and Christian Syrians: he argues that these groups carried the transfer of knowledge from the Middle East to Europe. Muslims were raised to consider their Arabic language and Quran as superior to works and books from other cultures. I will now explain why this is an existentially important point for understanding the dynamic between Europe and the Islamic world.

Europe, being originally heathen and becoming Christian, had to look outside itself, had to understand a religion that came from Jerusalem. Europeans had to interpret Hebrew and Greek texts to make sense of their core beliefs. There were debates on interpretation and there was a hopeful quest to seek outside of Europe’s boundaries. Whereas for the Islam – its holy book is planted in its own heartland, written in its own Arabic language as a series of binding commands, with Muhammad as the most perfect man and seal of prophets, whose example has to be followed whenever possible.

This means that as a culture, the Islamic world never had to look beyond itself. An uncreated Quran means the word of Allah is an infallible guideline on how to live. The concept of an uncreated Quran is intrinsically opposed to democracies, which are by nature fallible and a product of compromise.

At this point there is so much I have not touched upon – Al-Ghazali, his occasionalism and the fatalistic interpretation of al-Qadr. The contrast between Kalam and Salsafa, and what this all means for the possibility of a Quran that can be historically interpreted. Because that is the whole deal: if the Quran can be interpreted historically, then a reform of Islam is possible. If the Quran is the literal world of Allah that exists beyond humanity – as a pure code outside of time and space – then the believer is commanded to follow the infallible word of Allah above a fallible democracy. In that case reform is impossible: then there is only the infernal battle between the Dar al-Harb and Dar al-Islam.

In the Netherlands, near a mosque in the Hague, activists recently set up a baby doll with a note criticizing the marriage between prophet Muhammad and Aïsha, a girl who was six years old when married and – according to Islamic lore – nine years when the marriage was consumed. Muslims and their politically-correct supporters were shocked. In truth, there are only two sensible responses to this provocation.

Either one says: “In the time of Muhammad, interaction between children and adults was totally different – it was a different time and a different culture. We as Muslims have learned to see our holy books as historical documents, bearing the signs of their time, and we have since moved on. No longer would we approve such a marriage. This provocation is therefore pointless and nonsensical.”

Or one will say: “Mohammed is the infallible cornerstone of Islam – what he did and did not do sets the standards for everything, and is still our guiding example today. It includes even the marriage with Aïsha.” In that case, this position merits being challenged and debated. Yet we have thousands of subsidized centers for religious studies – but of course this controversial debate will never take place there, because of Cultural Marxism and concurring political correctness. And so the only way to have this debate is through such activist provocations, which are then absolutely legitimate.

The words of Snouck Hurgronje should be heeded – he was a Dutch scholar who lived in Indonesia to study Islam and even converted. He had this to say:

“Most Muslims are absolutely ignorant about the details of the teachings on jihad. But as long as no respected Muslim-teacher would ever dream of declaring these medieval laws as revoked – while simultaneously a great deal of the believers show themselves eager to restore the circumstances that prevailed centuries ago – so long it will be impossible, despite the fact that we may find this scary, to not involve jihad in our considerations when judging Islam and comparing it to other religions.” (Source: Moord op Spinoza, Aspekt 2018, p. 42-43)

Recent events prove Hurgronje right. The Cornelius Haga Lyceum is a school in the Netherlands that has deep, longstanding ties with jihadists. Take one of the ‘stories from society’ that have been entrusted to me. There is the experience of a lady who fled from Iraq. She taught under Saddam Hussein and ended up in Islamic education in the Netherlands. The doctrines and manners that she encountered here were so far removed from her that she quickly found another job. This can all be traced back to the absence of a strong Leitkultur – a defined leading culture of European origin and character, that serves as a barrier to fundamentalist cultural creep.

My reservations about political Islam grow deeper as time passes. One fateful meeting confirmed the foregoing. I met a beautiful young lady with a migration background during a scientific conference. She appeared as very Western. Not only was she chosen as a promising scholar for the conference: the thin fabric of her clothing also accentuated her fine hourglass figure. Her skirt emphasized the delicate and taut musculature of her abdomen. Her bare shoulders offered a view of the sophisticated tendons. At the right angle, even the amber skin of her modest breasts could be seen.

Then suddenly she declared that she had broken up with her Dutch boyfriend for religious reasons. She said he was well on his way: he had converted three years ago and since then they had been in a relationship. Until he suggested that he abandoned alcohol and pork for her. With a requesting undertone, he asked her if there was also one point where she could make concessions. “He must give himself to Allah for the sake of Allah,” she stated resolutely. “Not for my sake.” Exactly, I added, “because his surrender must be absolute.” Her dark eyes began to sparkle: “Absolutely and totally. The core of our faith is submission. Submission to Allah for the sake of Allah and not for the sake of your girlfriend.”

But nonetheless I want to close on a positive note. I’ve literally had girls tell me that they wanted to date Moroccan men, because Dutch men had become too effeminate. But these same girls swipe every European man away on Tinder who does not conform to their politically correct bubble. But now, the manifestation of Islam means that there will be limits to the extent that Europe can be feminized. And that is a beautiful piece of Hegelian dialectics in action. For starters, who will protect these girls in the streets when the good men are no longer good enough for them? We have observed that ultimate conclusion with the mass-harassment in Cologne.

You see – and this is my final note of hope – masculinity, honor and manliness are so important in Islam, that the leftwing therapy-culture of regressive feminism cannot penetrate wherever the Islam sets its foot in the door. This means that European boys and girls will now grow up in neighborhoods and schools were the harsh masculinity of Islam is felt, and they will toughen up through all the confrontations that this entails. The rise of Islam forms a shield against the total feminization of the culture of playgrounds and courtyards. The virtues of masculinity, honor and dominance are essential when it comes to defending ones culture: and because the left cannot feminize Islam, these virtues can make a comeback for native Europeans, too.

And so, the left is doomed: both demographically and spiritually – give it one or two generations. The endgame for Europe will be a struggle between nationalist-conservatism and political Islam.

You can support the author of this article in a sustainable way through BackMe, which makes the production of this realistic content possible in a long-lasting way.

 
Tags: ,
 
 
 

Steun direct Sid Lukkassen

Doe een rechtstreekse donatie aan deze auteur en blijf nieuwe bijdragen mogelijk maken:
(Dit stuurt je naar een betalingspagina)
Om administratieve redenen moet je donatie via het formulier minimaal 5 Euro zijn. Heb je vragen over TPO en donaties? Mail naar [email protected]. Bitcoins doneren? Kijk hier voor meer informatie. Of doe hier een donatie aan TPO via creditcard.
 

Advertentie

 
 
 

Inloggen TPO+

 
 
 
 
 

 

(Be)Spaarvarken

Vergelijk en steun direct TPO! Voor iedere aankoop krijgt TPO een vergoeding.

 

  True managed webspace