Waar velen nog spreken over chaos en verdeeldheid, voert de Amerikaanse president Donald Trump met onverminderde energie zijn eigen agenda uit. In zijn tweede termijn maakt hij duidelijk werk van vrede in Oekraïne, controle aan de grens en een herziening van Amerika’s economische fundament. Niet iedereen is het ermee eens, maar één ding is zeker: Trump laat zich opnieuw niet leiden door conventies, maar door daadkracht.
Rob Kern, TPO, 15 mei 2025 – Na honderd dagen in zijn nieuwe termijn heeft Donald Trump opnieuw bewezen waarom hij tot op heden één van de meest invloedrijke – en meest omstreden – leiders van deze eeuw is.
Zijn tegenstanders zien chaos en controverse. Maar wie met een open blik kijkt, ziet iets anders: een president die, tegen de stroom in, werkt aan vrede, economische stabiliteit en het herstel van nationale soevereiniteit.
Vrede in Oekraïne: realisme boven ideologie
Trumps aanpak in het Oekraïneconflict getuigt van pragmatisme. In plaats van de uitzichtloze retoriek van “totale overwinning”, heeft hij concrete stappen gezet om een einde te maken aan de bloedige oorlog. Door directe communicatie met Moskou en het afwijzen van NAVO-uitbreiding naar Oekraïne, probeert hij een compromis te bereiken dat duizenden levens kan redden en Europa uit een impasse kan halen.
De aanpak van Biden en de EU leidde tot de dood van twee miljoen soldaten en de vlucht van acht miljoen mensen naar Rusland en Europa. Zelensky durft te zeuren over de Krim, waarop Trump hem duidelijk maakt dat hij daar elf jaar geleden al voor had moeten vechten. In de Donbas-regio ziet de bevolking Rusland als bevrijder, een realiteit die in het Westen te vaak wordt genegeerd.
De Amerikaanse president Donald Trump en de Oekraïense president Volodymyr Zelensky (r) ontmoeten elkaar tijdens de uitvaart van paus Franciscus in Vaticaanstad, 26 april 2025. Foto: Oekraïens presidentieel persbureau/AP
Het Rode Zee-conflict: optreden tegen terreur
In de Rode Zee grijpt Trump in waar anderen aarzelden. De aanvallen van de Houthi’s op internationale scheepvaart bedreigden niet alleen de veiligheid van handelsroutes, maar ook de wereldwijde bevoorrading van voedsel, olie en medicijnen.
In plaats van eindeloze VN-verklaringen, kwam Trump in actie. Zijn gerichte militaire en diplomatieke inspanningen dwingen respect af – zelfs bij zijn critici.
Grensbeleid: controle en soevereiniteit
Aan de zuidgrens heeft Trump opnieuw de toon gezet. In een tijd van ongecontroleerde migratiestromen en toegenomen drugscriminaliteit heeft hij de grens met Mexico tijdelijk gesloten.
Dat leidde tot woede bij de media, maar bij de bevolking groeit het draagvlak. Veiligheid, orde en controle zijn geen extreme eisen – ze zijn essentieel voor een functionerende rechtsstaat.
De sterke dollar en de kwetsbaarheid van het Westen
De kracht van de Amerikaanse dollar – ooit een bron van trots – is onder Trump onderwerp van kritiek geworden, en terecht. Een te sterke dollar maakt Amerikaanse en Europese producten te duur op de wereldmarkt, en versterkt de afhankelijkheid van goedkope productie in lagelonenlanden, met name in Azië.
Dit ondermijnt binnenlandse industrieën en creëert een economische afhankelijkheid die op termijn strategisch gevaarlijk is. Trump waarschuwt dat deze dynamiek het Westen ondermijnt: hoge schulden, de-industrialisatie, en een economie die draait op import in plaats van op productie. Zijn pleidooi voor eerlijke handel, herindustrialisering en monetaire hervorming is geen protectionisme, maar pure noodzaak.
Iran: geen nucleaire dreiging
Tot slot zijn belofte aan het Amerikaanse volk en de wereld: Iran zal geen nucleaire bom krijgen. Trump gelooft niet in vage akkoorden met inspectie-lacunes, maar in duidelijke grenzen en afschrikking. Dat geeft stabiliteit in een regio waar te lang werd weggekeken.
President Donald Trump loopt met de Saudische kroonprins Mohammed bin Salman bij de aankomstceremonie op het Royal Terminal van King Khalid International Airport, Riyad, 13 mei 2025. Foto: Alex Brandon/AP
MSM en globalisten: voorspelbare aanvallen
Zoals verwacht is de reactie van de mainstream media en globalistische opiniemakers negatief. Sommigen, zoals voormalig DNB-president Nout Wellink, gingen zelfs zover om Trump een “politieke en economische terrorist” te noemen – een grove en ongefundeerde beschuldiging.
Deze aanval zegt meer over het wereldbeeld van zijn critici dan over Trump zelf. Ze verdedigen een status quo die steeds meer mensen als onrechtvaardig en instabiel ervaren.
Conclusie
Honderd dagen zijn geen eindpunt, maar de richting is duidelijk: Trump kiest voor actie, vrede, en een hernieuwd evenwicht in een wereld in crisis. In plaats van te buigen voor gevestigde belangen, stelt hij ongemakkelijke vragen – en handelt hij.
Dat verdient meer erkenning dan hij krijgt. Want terwijl zijn tegenstanders blijven praten, doet Trump iets zeldzaams in de internationale politiek: hij probeert het écht op te lossen.
