Terwijl heel Europa zijn online gokwetgeving hervormt, kiest Nederland een steeds eigenaardigere weg. Waar buurlanden zoeken naar een balans tussen consumentenbescherming en marktdynamiek, lijkt Den Haag vast te houden aan een aanpak die de eigen markt onder druk zet. Dat heeft gevolgen — voor staatsinkomsten, voor spelers, en voor de positie van Nederland in het bredere Europese beleidslandschap.
Nederland loopt achter op Europees gokbeleid
Per 1 januari 2024 verhoogde Nederland de kansspelbelasting van 23% naar 30%. Gecombineerd met strenge reclameverboden en stortingslimieten heeft dit één duidelijk effect gehad: spelers verdwijnen naar ongelicenseerde aanbieders.
Dat is een zorgwekkende kanaalvorming. Wanneer de helft van de markt buiten het regulerende bereik van de overheid valt, verliest handhaving zijn doel. Operators overwegen te vertrekken, belastinginkomsten vallen weg, en de speler blijft zonder de bescherming die de wetgever hem juist wilde bieden.
Hoe Duitsland en België hun regels herzien
Duitsland koos een andere koers. Berlijn verhoogde de belasting op bruto spelomzet van 5,3% naar 7%, maar legaliseerde tegelijkertijd online sportweddenschappen en casino’s volledig. Het resultaat is een markt met verwachte belastinginkomsten van €2,9 miljard en een groeipercentage van 12,1% per jaar. Strenge inzet- en stortingslimieten blijven van kracht, maar de kanaalvorming verbetert juist doordat het legale aanbod aantrekkelijk genoeg is.
Spelers die op zoek zijn naar alternatieven buiten de eigen landsgrenzen, wenden zich steeds vaker tot Buitenlandse casinos die onder Europese licenties opereren maar buiten het directe toezicht van de Nederlandse Kansspelautoriteit vallen. Dat is precies het marktfenomeen dat beleidsmakers hadden willen voorkomen, maar door de huidige regelgeving juist aanmoedigen.
Gevolgen voor Nederlandse spelers en regelgeving
Voor de Nederlandse speler is de situatie paradoxaal. Strenge regels bedoelen bescherming te bieden, maar drijven gebruikers naar minder transparante platforms. Frankrijk herkent dit probleem: Parijs overweegt volledige legalisatie van online casino’s om een zwarte markt van €1,5 miljard aan te pakken. Nederland heeft een vergelijkbare uitdaging, maar zoekt nog naar politieke wil om die onder ogen te zien.
Brancheorganisatie VNLOK pleit al langer voor hervorming. De redenering is eenvoudig: een markt die je niet kunt kanaliseren, kun je ook niet reguleren. Zolang het fiscale en juridische klimaat operators wegjaagt, groeit het ongereguleerde segment — en daarmee ook de risico’s voor kwetsbare spelers.
Wat Brussel nog kan afdwingen bij lidstaten
Gokbeleid is formeel een nationale bevoegdheid binnen de EU, maar Brussel heeft indirecte instrumenten. De EU AI Act, die vanaf 2026 volledig van kracht wordt, eist transparantie in algoritmisch gebruik bij risicobescherming — ook in de goksector. Dat raakt aanbieders die op de Europese markt actief zijn, ongeacht hun vestigingsplaats.
Daarnaast staat Malta onder toenemende EU-druk om buitenlandse rechterlijke uitspraken te handhaven, wat de reikwijdte van Europese toezichtsmechanismen vergroot. Voor Nederland betekent dit dat een puur nationaal gokbeleid steeds moeilijker vol te houden is. De Europese integratie van toezicht en handhaving maakt geïsoleerde nationale strategieën kwetsbaar — en dwingt vroeg of laat tot een herijking van de balans tussen bescherming en marktrealiteit.
