De asielopvang in Ter Apel is volledig ontspoord: het Rode Kruis waarschuwt voor schrijnende toestanden, terwijl het kabinet-Jetten het spreidingsbeleid nauwelijks van de grond krijgt.
In Ter Apel hebben vrouwen en kinderen nacht na nacht buiten op het grasveld geslapen. Het Rode Kruis sloeg alarm over de totale asielchaos in het aanmeldcentrum, dat al jarenlang wordt geteisterd door structurele overbezetting. De situatie is inmiddels zo verslechterd dat hulpverleners van het Rode Kruis actief inzetten op directe opvang ter plekke.
De druk op de opvanglocaties blijft onverminderd groot. Bestaande azc’s zijn vol, nieuwe locaties stuiten op verzet van gemeenten en het spreiden van asielzoekers verloopt moeizaam. In plaatsen als Loosdrecht, IJsselstein en Apeldoorn liepen protesten tegen nieuwe opvanglocaties uit de hand.
De Eerste Kamer nam in mei het tweestatusstelsel aan — een wet die onderscheid maakt tussen erkende vluchtelingen en mensen met subsidiaire bescherming, en de nareis aanscherpt. Maar de wet lost het acute capaciteitsprobleem niet op. Het EU-migratiepact ging eveneens door de Eerste Kamer, maar de uitvoering laat op zich wachten.
Minister Van den Brink vindt de veiligheidssituatie in Libanon bovendien “te fragiel” voor terugkeer, waardoor Libanezen niet kunnen worden uitgezet en de bezetting verder oploopt.
Het kabinet-Jetten heeft toegezegd een “vliegend team” in te stellen om gemeenten te helpen bij de organisatie van opvang. Maar zolang gemeenten weigeren, Ter Apel volstroomt en het Rode Kruis alarm slaat, is dat pleisters plakken op een slagaderlijke bloeding.
