Rock ’n Roll is alles wat puur en oprecht aan muziek is. Dat wat muziek hard en rauw maakt. Niet alleen alles wat klank en sound betreft, ook alles erom heen. De attitude. De rol. Het spel. Het slopende. Rock ’n Roll is het leven voor je podiumact. Ook als het geen act is. In de jaren ’50 had men een vetkuif, in de jaren ’60 en ’70 was men altijd fatsoenlijk high en in de jaren ’90 droeg men een flanellen hemd om de torso. Dat alles met een gitaar in de knuisten en dezelfde insteek: Rock ’n Roll. Zelfs de glamrockers uit de jaren ’80 waren Rock ’n Roll, want die meenden het allemaal niet zo glam (toch?).
Na de oorlog
Je kan veel zeggen over de generaties voor ons – en laat ik dat voorlopig nou maar overlaten aan de rest die voor DeJaap schrijft – maar het leveren van Rock ’n Rollers kónden ze. De naoorlogse geborenen wisten en weten als geen ander hoe je gitaarmuziek als gitaarmuziek moest laten klinken in plaats van als een betraand kampvuurliedje en schroomden bovendien niet om zo nodig de boel aan gort te slaan, spelen en snuiven. Velen van hen doen het overigens nog steeds, zij het vol gas, zij het aan de beademing. Doordrenkt van valse ijdelheid en slechte drugs verblij(d)den zij onze aardkloot en hitlijsten met pure en keiharde Rock ’n Roll: van The Stones naar Herman Brood en van Barry Hay tot aan Jack White. Bloed aan gitaren, drank aan de muur, kogel door het hoofd. Zij konden en kunnen dat. Wij niet.
Mijn generatie
Nee. Mijn generatie (geboren rond ’90), ik zal het maar eerlijk zeggen, heeft een Rock ’n Roll-gehalte wat lager ligt dan het relativeringsvermogen van de gemiddelde religieus fundamentalist. Mijn generatie weet niet wat Rock ’n Roll is. Mijn generatie denkt dat het Rock ’n Roll is om zeven dezelfde gitaren in allerlei verschillende kleuren en lakjes te hebben. Bij elke v-hals een andere tint gitaar. Mijn generatie denkt dat het Rock ’n Roll is om backstage oprecht om een fruitsalade te vragen (Hallo’tjes, Go Back To The Zoo!). Mijn generatie schrijft vrolijke gitaarliedje over liefde. Mijn generatie meent er niks van. Teksten: dramatisch. “Want ja, ik was dus eens verliefd én ik kreeg huisarrest, nou ik had me daar een kutdag.” Gitaarriffs: te “lekker happy”. Drums: drums? Computers!!1! Drugs? Lolwut? Mijn generatie doet gigs op een Spa’tje Rood. Mijn generatie wordt hier in Nederland vertegenwoordigd door nageboorterockers als Only Seven Left, Valerius en Make Believe. Gel in de haren, mooi fel T-shirtje aan, dronken tienermeisje op schoot. Om te huilen.
Rap ‘n Roll
Heeft onze generatie dan helemaal geen rock ’n roll door de aderen sluipen? Jawel! Alleen hebben de vertegenwoordigers hiervan geen gitaar om de sodemieter hangen: zij hebben een microfoon en een beat. Ja, ik bedoel rappers, ja. Zij doen eigenlijk alles was de gitaarbands vroeger deden: sex, drugs & rock ’n roll. Eminem is de nieuwe Kurt Cobain, Kempi onze eigen Herman Brood. Zwart is het nieuwe wit, rock wordt rap. Rap ’n Roll, ik voel het. Oprecht, puur en net iets te macho. Prachtig. Enige minpuntje is dat ik me er niet mee kan identificeren. Vandaar dat ik nu naast het podium een column zit te schrijven, in plaats van dat ik er op sta met een gitaar om m’n nek. Jup. Rock ’n Roll: voor mij mors- en morsdood.
Tim Hofman werd eerder gecensureerd van 3voor12 en heeft een zus die Roos heet, vandaar dat hij op twitter bekend staat als @debroervanroos.
Jammer, want ik had nu juist het idee dat de wat rauwere rockbands weer aan een comeback bezig waren. Van de folkpunk van The Gaslight Anthem tot aan de noise van bands als No Age, Japandroids en HEALTH. Er is ook Sleigh Bells. En Crystal Castles en You Love Her Coz She’s Dead, is dat niet gewoon rock ’n roll met drumcomputers, beats en samples?
Goed, het komt weliswaar niet op MTV, maar welke muziek komt daar nu nog wel?
Tim Hofman heeft duidelijk de Jacuzzi Sharks (www.jacuzzisharks.com) nooit gehoord…Rock ’n Roll leeft!!
@ JM, die jacuzzi sharks, die zijn toch al een jaar of 50? niet echt mijn generatie…
Maar de Jacuzzi Sharks zijn niet rond 1990 geboren ;)
Ik begeef me nogal eens in zaaltjes waar de zogenaamde “bandcompetities” worden gehouden en daar kom ik toch regelmatig bandjes tegen uit de generatie die jij noemt die toch lekker rauw en eerlijk overkomen, met gitaren, drank en drug …
Er is wel degelijk rock & roll in Nederland, alleen het bereikt wellicht het grote publiek wat minder.
Rock N Roll is uit de mainstream verdwenen, en het niveau in Nederland is misschien wel bedroevend, maar wie goed zoekt kan tegenwoordig via internet aan genoeg goede muziek komen.
Rock n Roll is dood is een zich herhalende kulstelling.
Rock is anno 2011 een nogal gefragmenteerd genre geworden waardoor er weinig bands zijn die de voorgeprogrammeerde harde schijven van de radiostations halen.
Kijk wat verder dan de tip en topparades. Je zult zien dat er een wereld voor je open gaat.
Daarnaast rocken de oudjes ook nog altijd lekker door.
Rock en Roll kan niet dood, en ook al is het tegendeel bewezen dan nog wil ik het daar niet mee eens zijn!!
Wat Justin zegt, bovendien maken wij RnR in de eerste plaats voor de lol en wat de rest daar van vind, …als ze het leuk vinden, mooi en als ze het kudt vinden, lekker boeien.
“Zwart is het nieuwe wit, rock wordt rap. Rap ’n Roll, ik voel het. ”
Rap ’n Roll is zo jaren tachtig:
http://www.youtube.com/watch?v=aMkpRtqJwbw
Rap is géén muziek.
Rap ’n Roll is natuurlijk gewoon dit: Rap ’n Roll is overigens natuurlijk gewoon: http://www.youtube.com/watch?v=oSBNURD7uKQ
@11 Eelco
Of deze old skool classic: Run DMC ft. Aerosmith.
http://www.youtube.com/watch?v=3J5CFiv-bvQ
LaAt ONLY SEVEN LEFT mEt RuSt!!!!!111!!!1111!1 die maken kutmuziek maar zijn wel lekkur!!!!
@12
Echt dit zijn de uitvinders van rap ń roll:
http://www.youtube.com/watch?v=G-t52zc8Ex4
Volgens mij was Blondie iets eerder met een nummer waarin gerapt wordt.
http://www.youtube.com/watch?v=pHCdS7O248g
Iets beter zoeken Tim en u zult nog een klein beetje gerustgesteld worden:
http://indianaskin.bandcamp.com/
Bezoek eens een locale oefenruimte op vrijdagavond zou ik zeggen.
Eens met Conan (10) en lol @ 13
Rap heeft niks met rock-‘n’-roll te maken. Rock-‘n’-roll was een uitvlucht uit het betuttelende dagelijkse leven van de (blanke) middenklasse in de jaren ’50 en ’60. Het was geen aanklacht tegen de maatschappij, maar het was een reactie erop. Punk (hoewel stilistisch verwant aan rock-‘n’-roll) is wel een bewuste aanklacht tegen de gevestigde orde, net als hiphop – dat vrijwel tegelijkertijd ontstond. Punk en hiphop zijn inmiddels ook commerciële producten geworden. Het is naïef om te zeggen dat rap “het nieuwe rock-‘n’-roll” is. Ten eerste omdat rap al dik dertig jaar bestaat en ten tweede omdat vrijwel alle vormen van popmuziek vormen van entertainment zijn geworden. Wat men nu als rock-‘n’-roll ervaart is niet de muziek, maar de marketing die er achter zit. Als je echt van muziek houdt, dan heb je maling aan een label dat een dj midden jaren ’50 gaf aan een stel wildebrassen op gitaar.
Rock ‘N’ Roll died on the crapper back in 1977. Get on with your fucking lives!!!
Rap en rock ‘n’ roll hebben wel degelijk paralellen, beide uitgevonden door negers.
Wij zijn dood ja!, maar we spelen door. Ik heb zelfs mijn baantje bij de Spinvis-band opgegeven om met de laatste rockers ten onder te gaan:
http://www.hanktheknifeandthejets.nl
Treur niet om ons, wij rocken eeuwig. Sterkte, o, sterveling!
Doe de groeten aan McFarlane!