De gemeente Nijmegen gaat camera’s inzetten tegen verdachte bijstandtrekkers. Wanneer het vermoeden ontstaat dat iemand fraudeert, verschijnt er een auto in zijn straat met daarin, héél onopvallend, een camera gericht op zijn voordeur.
Je ziet zo’n cameraverkoper zitten, bij de wethouder. Met z’n brainwave. Elk stadscentrum hangt al vol camera’s; gewoon even onbespied lekker kotsen is er niet meer bij – waar kunnen we dat prachtproduct nog meer voor gebruiken? Bij welke burgers kun je nog meer ongestraft (gráág zelfs!) de privacy aantasten? Maar natuurlijk! De bijstandfraudeur! Hij heeft een mooi goedkoop aanbod voor de wethouder – en die vindt dat een schitterend idee. De controleurs hebben geen tijd om de hele dag voor de deur te hangen. Maar de camera is geduldig.
Na een paar weken mag de fraudeur langskomen bij het UWV om daar, à la Blik op de Weg, samen met zijn ‘werkbegeleider’ de beelden te bekijken. Tja… waar ging u naartoe met die tas vol gereedschap? En wie is die vrouw die bij u de deur plat loopt? En die flatscreen, waar betaalde u die van? Hopelijk maakt Oerlemans er een mooi programma van. Tot de inwoners van de straat de gemeente Nijmegen door hebben, en de auto met camera in brand steken. En die andere onbekende auto ook maar.
Den Haag
Op naar het volgende geniale plan. Ik kan de verkoper aanraden eens in Den Haag langs te gaan. Daar zijn ook deuren die nodig in de gaten moeten worden gehouden. Emile Roemer, de toekomstig premier van dit land, ontving gisteren de Boliviaanse president Evo Morales. Die is een goede vriend (zegt-ie zelf) van het Iraanse religieuze warhoofd Ahmedinedjad en van meervoudig moordenaar Desi Bouterse. Samen met Hugo Chavez (die de VS ervan beschuldigt aardbevingen te veroorzaken), bracht hij een bezoek aan de demente Cubaanse Fidel. Dezelfde Morales heeft ooit eens gezegd dat je beter geen Nederlandse groenten of kip kunt eten, want daar wordt je homoseksueel van.
Roemer en Morales hebben ‘gezellig gepraat’ en de SP-leider voelde zich na het bezoek van deze gek ‘zeer vereerd’. Ze hebben gepraat over ‘de economie van Bolivia en Latijns-Amerika’, vertelde Roemer na afloop. Maar natuurlijk. Daar weet hij alles van. We worden bedonderd, dat is duidelijk. Hoog tijd dat er op het Binnenhof een onopvallende auto komt te staan.
Wellicht dat wat oude Stasi-beambten voor een appel en een ei hun expertise ten dienste van de gemeente Nijmegen willen stellen. Bizar initiatief: de winst inzake fraudebestrijding is financieel, het verlies – privacyschending, buitensporig opsporinsmiddel, verdachtmaking van een hele groep – principieel. Die afweging lijkt me snel gemaakt: niet doen!
Wat betreft Roemer is mijn afweging: heeft de SP voldoende afgerekend met het maoistische verleden om mijn stem te verdienen? Gezien de intern nogal autoritaire partijstructuur, het verschijnsel ‘sterke, charismatische man’ omringd door minkukels (Van Bommel, argh!), vreemd positieve opvattingen over dubieuze regimes, zou ik zeggen van niet. Van de andere kant: dit opiniestukje probeert Roemer te ‘defacen’ via ‘guilt by association’. Zo lust ik er nog wel een paar…. Wilders heeft onvergelijkbaar veel inniger contacten met christen-fundamentalisten in de VS en rechts-extremisten in Israel. Maakt dat hem tot een christen-fundamentalistische rechts-extremist? Tot een dienaar van dubieuze buitenlandse machten? Neen! Beter je huiswerk doen en niet zo gemakzuchtig schrijven, heer Hulspas.
@ 1
Verschil is wel dat Roemer zich laat inspireren door lieden die hun land naar de rand van de afgrond hebben gebracht. Als hij dan zo graag van Nederland een socialistischer land wil maken, doe dat dan op een manier die bewezen succesvol is. Als Roemer bijvoorbeeld zou pleiten voor het Zweedse model zou ik me een stuk minder zorgen maken dan nu, waarin hij landen zoals Bolivia, Venezuela, Cuba en Maoistisch China als voorbeeld ziet. Daaruit kun je namelijk afleiden dat het ondergeschikt maken van het individu aan de staat uiteindelijk toch het belangrijkste agendapunt van de SP is.
@2. Sterk punt. Je proeft in alles dat de SP de ‘klassenstrijd’ nog niet voorbij is. Eerst en vooral de partij van ‘de arbeider’. Een groep waar ik tussen heb gewoond, maar toch bitter weinig mee heb. De ‘verheffing’ is nogal achtergebleven bij het verbeteren van de welvaartsverdeling, moet ik zeggen… Van de andere kant is het bij alle partijen wel zo dat zij vooral de belangen van een bepaalde groep behartigen en liggen linkse idealen mij na aan het hart. Maar dan wel op een verstandige manier ingevuld! Zoals in Zweden inderdaad, of gewoon in de westerse sociaal-democratieen. Want hoe humaan het ook allemaal klonk (voor een selectief gehoor), afgelopen eeuw is elk experiment waarbij het arbeidersparadijs door de staat zou worden ingevoerd, een hel gebleken die in dehumanisering en lijden nauwelijks onderdeed voor het nationaal-socialisme. Op een partij die vergoeilijkend of vriendelijk naar een regime als dat van China kijkt (vandaag de dag nog politieke gevangenen executerend, hun organen verkopend) kan ik simpelweg niet stemmen.
Een vriend wijst me fijntjes op het volgende: “Hej, de grote Nederlandse vriend van de Volksrepuliek is vandaag de dag de werkgeversorganisatie. Die vindt dat we de banden met China verder moeten aanhalen.”