Frans Bromet is een geniaal televisiemaker. De combinatie van het “gewone” vast te weten leggen door middel van basaal, maar knap camerawerk, mensen aan het praten kunnen krijgen en zijn nasale stemgeluid levert intrigerende televisie op. Zijn nieuwste pareltje heet Het Spookhuis. Bromet gaat daarin samen met een zekere Lieze, spokenverjaagster van beroep, op bezoek bij mensen die last hebben van spoken, geesten, entiteiten en andere lastpakken van gene zijde. Het is een gouden combinatie, Lieze en Bromet.
Het concept is simpel: men neme een labiel type (merkwaardig genoeg meestal een vrouw van 40 +) die er heilig van overtuigd is dat haar huis vol met spoken zit die er behagen in scheppen zoveel mogelijk de beest uit te hangen. U kent het wel: ongevraagd de televisie aanzetten, de kat aan het schrikken maken, schilderijen van de muur laten vallen, midden in de nacht door huis banjeren, dat soort werk.
Bromet hangt op een briljante wijze de nuchterheid zelve uit, Lieze de ghostbuster is ijverig met wierook, toverspreuken en andere hocuspocus in de weer, en uiteraard raakt Lieze met de lastpakken in kwestie aan de praat. Best wel zielige gevallen, die spoken, als we Lieze mogen geloven. Rusteloze sujetten, vaak op een lullige manier aan hun eind gekomen, die het verdommen om naar het “licht” op te krassen. Na vermanend toe gesproken te zijn door Lieze (en ze kan af en toe best wel streng zijn) hoepelen de kwelgeesten in kwestie meestal op.
Bijzondere televisie.
