Het soort meisje waar ettelijke honderden hockey A2’s uit zijn opgetrokken weet zich vertegenwoordigd in Den Haag. En hoe, niks interruptiemicrofoon maar gewoon lekker achter de knoppen. Vleesgeworden huppekee op een plek waar een opgeruimde geest een verschil kan maken. Waar, om met oud-formule1 coureur Derek Warwick te spreken, : “The driver is a bigger part of the percentage if you like … here he is able to drive at 250 % and get some time out of the car.” Schultz kent die plek door schade en schande. Haar ogen lijken te zeggen: “Ik zeg wat ik zeg en dat is meer dan genoeg.” Niet gezegend met een grote variëteit aan mimiek schijnt zij vastbesloten ten alle tijden exact één keer in te sturen. Geluidshinder… Melanie stuurde in, professor Berkhout liet hem staan en dat was dat, grindbak en zwangerschapsverlof.
Jos Verstappen en minister Schultz van Haegen hebben wel enkele raakvlakken, talentvol, komeetachtig en de fatale kennismaking met het hoogste niveau. Jos kreeg een tweede kans. De winterzon in Spanje bescheen een gitzwarte wagen, in de cockpit knipperde twee bleek blauwe ogen tegen het licht. Met een praktisch lege tank perste Jos er een ronderecord uit. Melanie krijgt nu een tweede kans, het vertrouwen is er. Zelfde departement? Geen probleem.
Oudemanhuispoort
Duizenden en duizenden Melanies staan dag in dag uit in de file. Jongere versies sprinten op hakken met de nieuwste uitgave van de: “Verzameling Nederlandse wetgeving” onder de arm door de Oudemanhuispoort. Melanies zitten in de OBA plichtsgetrouw readers door te nemen met teksten als: Controller let op uw klanten en (ik verzin het niet) De kracht van Nederland?. You bet your ass.
Dashboardlampjes
Een KLM-blauwe bolide staat in de garage, de bestuurster zit ingesnoerd achter het stuur en laat de ogen over de dashboardlampjes gaan. It could be worse, genoeg power, beetje weinig grip, het ding onderstuurt ook en de schokbreker rechtsvoor is wat wispelturig, maar goed, niets wat een beetje gooi en smijtwerk niet kan compenseren. Een corpulente monteur buigt zich naar haar toe, zijn wenkbrauwen gaan omlaag en de lippen tuiten zich een weinig. De diepe stem vraagt:
“Is het goed zo Melanie?”
“Het zal wel gaan Ivo.” Een knipoog vanonder de helm, haar wijsvinger draait rondjes in de lucht. Starten maar. Het vizier klapt dicht en zachtjes grommend verwijdert de wagen zich. Ivo propt een poetsdoek in de overal, kijkt haar na en mompelt: “Nou, daar gaan we dan.”
