Het is 1985 en het tweede album van The Smiths getiteld Meat Is Murder bereikt plek een in de Engelse albumlijst. Zoals de titel van dit album doet vermoeden, legt de band bij monde van Morrissey steeds meer politieke opvattingen in hun muziek. Zo verbood Morrissey de rest van de bandleden om gefotografeerd te worden tijdens het eten van vlees. Andere statements zijn terug te horen in nummers als ‘The Headmaster’s Ritual’ en ‘Barabarism Begins at Home’, die zich uitspreken tegen lijfstraffen, en ‘Nowhere Fast’, een nummer dat als republikeins kan worden aangemerkt.
Uitgesproken
Maar ook op muzikaal niveau spreekt de band zich uit. Zo krijgt Marr nog meer ruimte om te experimenteren met het gitaargeluid en ook bassist Rourke krijgt op enkele nummers de vrije hand. Dit sloeg aan bij het publiek en zodoende kon de band hun eerste nummer één hit noteren met hun tweede album.
De excentriciteit van Morrissey kwam ook steeds vaker boven drijven, vooral in interviews. Hij stak zijn mening niet onder stoelen of banken en schaamde zich er niet voor, en sprak zich regelmatig uit tegen het bewind van Margaret Thatcher, het Koninklijk huis en het toen zeer populaire Band Aid van Bob Geldof. Over het laatste maakte hij de opmerking: “Men kan wel grote zorgen hebben over het welzijn van de mensen in Ethiopië, maar om daar nu de Engelse mensen dagelijks mee te pijnigen is weer iets anders.”
Druk
Eind 1985 heeft de band er een volledige tour in het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten opzitten, en zijn ze druk in de weer met het maken van het derde album. Dit album, The Queen Is Dead, komt uiteindelijk uit in juni 1986 en heeft als eerste single ‘Bigmouth Strikes Again’, wellicht een van de bekendere nummers van The Smiths. Een ander nummer, ‘There Is A Light That Never Goes Out’, stamt ook van dit album en heeft weer de bekende rythmische gitaarklanken van Marr.
Alles lijkt hosanna, maar niets is minder waar. Marr begint de stress te voelen van het moordende schema van touren en opnemen. In een interview met NME geeft hij aan dat hij het bijna allemaal niet meer aan kon; hij dronk meer dan hem lief was. Bassist Rourke kampt met een heroïneverslaving en wordt derhalve door Morrissey uit de band ontslagen. Hij wordt vervangen door Craig Gannon, maar wordt niet veel later weer door de groep in de armen gesloten en vanaf dat moment gaan ze door met vijf man tot oktober 1986. Verder was de band klaar met het relatief kleine platenlabel Rough Trade. Alle grote platenbonzen stonden in de rij om de band te tekenen en uiteindelijk sloten ze een deal met EMI, wat tot veel kritiek leidde vanuit de fanschare en de pers.
Levi Boitelle kon ten tijde van The Smiths nog niet eens fatsoenlijk praten, maar zou natuurlijk geen goede hipster zijn als hij ze niet als groot voorbeeld zou beschouwen.
