Het is komkommertijd. Dus is het logisch om over komkommers te schrijven. Komkommers in de lijn van Dalí, die in elk lang uitgerekt voorwerp een fallussymbool zag. Ook in komkommers, overal penissen. En over penissen zijn een aantal fantastische nummers geschreven. Seksueel, sensueel of ronduit ridicuul. ‘Melt‘ van Siouxsie And The Banshees is een fameus voorbeeld, over de kleine dood die de man ondergaat aan het eind van de fellatio. Schokkerend, vooral omdat het niet Mick Jagger is die vol testosteron zijn volle lippen rond het rijzende onderwerp vouwt, maar een dame zich in volle overgave op de sledgehammer werpt.
Toch zijn het veelal mannen die gaarne over hun onderwerp zingen. Logisch, want het is het eerste speelgoed dat God de man geschonken heeft. Als je dan uiteindelijk de penisverlenging hebt weten te beheersen (lees: gitaar hebt leren spelen), is het haast logisch dat je een nummer over dat speelgoed uit de zessnaar trekt.
Impliciet, expliciet, grof, goor, vol satire. In grote variatie wordt de beste vriend van de man bezongen. En dat meestal niet omdat het derde been zo fijn plast. En ook meestal niet over de eigenlijk vrij bescheiden omvang van het wapen (De reden waarom de uiteindelijke penisverlenging überhaupt werd omgehangen. Groot behangen mannen worden drummer, geen gitarist).
Penisadoratie
GWAR lijkt de ultieme uiting van de penisadoratie in de rock ‘n’ roll. Tijdens de live shows wordt het publiek zelfs door een enorme neppenis ondergespoten. Puberaal, maar het trekt al jaren volle zalen. Minder puberaal is het door M.O.T.O. bezongen probleem van de stijve penis. Een werkelijk probleem, vooral als je heel erg moet plassen.
Een vervelend moment op de dag, maar niet zo erg als mans grootste angst. Hoewel fysiek vrijwel onmogelijk is er de grote vrees de vriend, de troost, de Louisville Slugger, het derde been, de genotskabel (of welke andere aandoenlijk naam er aan de plasbuis wordt gegeven) kwijt te geraken. De meeste mannen zal dit echter niet overkomen.
King Missile
Behalve dan King Missile (ja, de naam zegt genoeg), een jammerlijk vergeten band uit de jaren ’90. Deze heren wijdden zelfs een heel nummer aan de zoektocht naar de op een wilde avond stappen verloren penis. En laten we wel wezen, dat is de enige reden waarom ik bovenstaand bespottelijke excuus voor een column heb geschreven. Speciaal omdat ik dit – een van mijn favorieten uit de jaren ’90 – met jullie wil delen.
Ongecensureerd:
Gecensureerd:
Nog een leuk muzikaal peniswerkje? Deel het vooral met ons.
Tjeerd van Erve schrijft op onmogelijk veel plekken, maar bundelt tegenwoordig alles op zijn eigen blog.
