Toegegeven, ik ben ongeduldig. Ik hou van opschieten, in de supermarkt ben ik altijd binnen een kwartier bij de kassa als ik voor het hele weekend boodschappen moet doen. Ik weet wat ik moet hebben, visualiseer al voor ik de winkel betreed de ideale route langs de schappen en laat me niet afleiden door bonusaanbiedingen, jokerkortingen en kiloknallers. Mandje pakken, benodigde spullen erin gooien en afrekenen. Dat heb ik met alles en zeker in het verkeer. Ik erger me kapot aan automobilisten die (in mijn ogen) niet opschieten of zich anderszins laks in het verkeer bewegen. Ik ga me daarbij (in mezelf) regelmatig te buiten aan stereotypering en schelden op medeweggebruikers. Linksrijders die niet boven de 120 km/u uitkomen wens ik keer op keer ongezien de tyfus. Het lijkt erop dat ik niet echt kan genieten van de dagelijkse autorit.
