“He lul, je staat op een invalidenparkeerplaats, hoor!” Dit – of woorden van gelijke strekking – hoort ‘ie vaker. Vrijwel dagelijks eigenlijk. Hij trekt zich er inmiddels niets meer van aan. Reageert er zelfs nauwelijks meer op. Ik keek er – heel naïef – nog wel van op, toen ik voor het eerst met hem mee reed. “Met je dikke asobak. Ze slepen je zo weg hoor, ken ik je garanderuh.” En daarop volgende nog een eloquent “eikel dat je er staat.”
