Het is nacht. Een donkere nacht. Stanislav zit al zestien uur lang onafgebroken op de weg met zijn oude Tatra. Thuis wachten een inwonende demente schoonmoeder en zes bloedjes van kinderen op hem. De vrouw van de vrachtwagenchauffeur niet. Zij is er met zijn beste vriend vandoor. Stanislavs vermoeide ogen kijken treurig de nacht in, waar de weg leeg en stil lijkt. In zijn ooghoeken danst een beschermend Christoffelhangertje aan de binnenspiegel. Dat is jammer. Niet omdat Christoffel een nepheilige is, maar omdat hij jou nu niet ziet aankomen.
