Eigenlijk moeten die Raborenners dolblij zijn. Robert Gesink, Bauke Mollema en Steven Kruiswijk hoeven zich niet meer in te spannen voor het klassement. Een heftige valpartij in de etappe van vrijdag, zorgde voor flinke achterstand op gele trui-drager Bradley Wiggins. Het hiervoor genoemde drietal komt dus niet meer in aanmerking voor het eindklassement.
Een Nederlandse Tour-winst is ook dit jaar geen feit. Alleen Wiggins, Cadel Evans, Denis Menchov en Vincenzo Nibali komen nog in aanmerking om in Parijs gehuldigd te worden. En toch denk ik dat het Rabo-drietal met een glimlach door Frankrijk fietsen.
Nee, ze zullen niet blij zijn met hun verwondingen of met het feit dat het weer niet gelukt is om op het podium te komen. Maar: ze kunnen er niets aan doen. De valpartij was niet hun eigen schuld. Dus hoeven ze niet te treuren. Ze kunnen vrijuit fietsen. Eigen kansen gaan grijpen. Daarom gaan ze aan de slag met het mooiste van de wielersport. Het onderdeel dat ze als kind heeft gegrepen: aanvallen. Vol gaan voor een etappewinst. Eventjes niet denken aan morgen, maar knallen zodra het kan. Goede benen? Gaan! Iets mindere vorm? Morgen weer een dag. Gewoon, lekker ontspannen.
Dat zorgt voor moraal. De renners zullen enthousiast en gemotiveerd zijn om te vlammen. Ze hoeven geen rekening te houden met de rest van het peloton. Ze hoeven geen wieltjes te houden, of bij een concurrent in de buurt te blijven. Rekenen met seconden? Aan de ploegleider vragen op hoeveel minuten de kopgroep rijdt? Dat is niet meer van belang. Gewoon simpelweg hard fietsen en kijken waar het schip strandt. Dat is wat de renners nu kunnen en zullen doen.
Laat Evans en Wiggins elkaar maar in de gaten houden. Laat de ploegen de boel maar op sleeptouw nemen en voorin het peloton fietsen. De Rabobank-ploeg kan uitrusten, en kijken wanneer ze de juiste vorm hebben. Op zoek naar een plek en een tijdstip om te vandoor te gaan. Om op de pedalen te gaan staan en met krachtige slagen naar de finish te rijden.
In plaats van rekenen en de gele trui niet uit het oog verliezen, wordt het nu de dood of de gladiolen. Zeg nou zelf: dat is toch waar het wielrennen om draait? Fietsen tot je niet meer verder kan. Harder proberen te rijden dan de rest van het peloton. Laat de rest maar rekenen, onze Oranje-jongens gaan voor een etappe-overwinning. Lukt het vandaag niet, dan proberen ze het met een glimlach morgen gewoon weer.
Dit blog verscheen eerder op mascini.net
