Het kan je zomaar overkomen deze zomer, televisie kijken, een pilsje drinken en toch weer denken aan Oranje. De vraag in juli is: welk Oranje? Het Oranje dat afging in de Oekraïne of het Oranje dat druk doende is af te gaan in Frankrijk. De journalisten waren en zijn niet mals in hun kritiek, dezelfde journalisten die ons deden geloven dat we in de Oekraïne en in Frankrijk mee zouden doen voor de prijzen.
In bijna alle bijlagen voorafgaand aan het EK en de Tour haalden we minimaal de halve finale en een podiumplaats in Parijs. In Frankrijk is dezer dagen nog sprake van gedeelde smart met minder Oranje gezinde vaderlanders, die zich solidair gedragen. Onze jongens in de Tour vallen en falen en ik open mijn blikje bier. Ik heb er nog veel meer, dus ik kan stevig doordrinken.
De blikjes pils zijn al meer dan een week in de aanbieding bij mijn buurt-AH, zelfs zonder Bonuskaart. Zijn ze over tijd, is die achterlijke houdbaarheidsdatum overschreden? Drink ik bier van de voedselbank? Niets van dat alles, ik drink schaamtebier. Toen ik mijn pilsje opende, las ik op mijn blikje ‘Als één team achter Oranje’. Heineken heeft in juni vergeefs dat ene team gezocht en het ook in juli niet gevonden. Dezer dagen wordt de blikkensteun aan Oranje massaal gedumpt. Twee voor 99 cent, maar dat was voor de Tour.
Nog even, en we staan gratis als één team achter Oranje.
