Esther Vergeer is een fenomeen. Meer dan vierhonderd wedstrijden op rij ongeslagen. Dit zijn haar vierde Paralympics en vrijdag staat ze weer in de finale. Die ze zonder setverlies bereikte. Niemand domineert zijn of haar sport zo enorm als Vergeer doet in het rolstoeltennis.
Zelfde liedje
Vanzelfsprekend staan kranten, televisieprogramma’s en websites bol van stukken over de Woerdense. Maar als haar levensverhaal wordt behandeld gaat het eigenlijk altijd alleen over de manier waarop ze in een rolstoel terecht is gekomen. Net als bij de artikelen over andere paralympische sporters trouwens.
Waarom? Waarom steeds hetzelfde verhaal? Bij een interview met bijvoorbeeld Mark van Bommel zal de interviewer op zoek gaan naar een nog niet verteld verhaal. Anders wordt de interviewer beticht van het herkauwen van informatie en slaan de lezers passages over die ze al erg vaak gehoord of gelezen hebben.
Gaan de media er vanuit dat de lezer/kijker het raar vindt dat mensen in een rolstoel zitten? Dat er daarom eerst even duidelijk moet worden uitgelegd waarom ze daar terecht zijn gekomen. Om het te legitimeren dat ze in zo’n malle stoel zitten en niet gewoon lopen.
Wees creatief
Esther Vergeer heeft vast ook een ander verhaal te vertellen. Over zware trainingskampen, over een oom waar ze veel van geleerd heeft, over de enorme mentale druk die je jezelf oplegt na honderden overwinningen. Of misschien doet Esther Vergeer net als Hope Solo graag een boekje open over wilde seksfeesten in het paralympisch dorp.
Media, wees creatiever, kijk verder dan die blades of die rolstoel. Blijf niet hangen bij de verwoestende ziekte in iemands jeugd of het ernstige motorongeluk waarna een sporter een arm mist. Een paralympische sporter is meer dan zijn handicap.
Oh, en nog één verzoekje? Stop alsjeblieft met het bij elke prestatie zeggen dat het zo ontzettend knap is. Ja het is knap, maar de prestaties van Usain Bolt in London waren ook knap en de twee gouden plakken van Ranomi Kromowidjojo ook. Paralympische sporters zijn even knap als Olympische sporters, ze verdienen een zelfde behandeling.
CC-foto: Esther Vergeer
