Hoewel het niemand verbaasde dat Intouchables de Franse inzending werd voor de Oscars, was er een andere film die nog meer lof oogstte bij recensenten en ook de belangrijkste prijs won in Cannes: Amour. Misschien wel de eerlijkste film ooit gemaakt over oud worden.
Georges (Jean-Louis Trinitgnant) en Anne (Emmannuelle Riva) zijn beide in de tachtig, vitaal en gelukkig getrouwd. Ze waren beide muziekleraar en hebben mooie herinneringen aan een rijk leven. Als Anne op een dag een beroerte krijgt verandert alles, Georges moet vanaf dan steeds meer voor Anne gaan zorgen. Dit zorgt op een gigantische druk op hun relatie.
Geen standaard Alzheimer film
Waar je als kijker eerst nog denkt aan een soort standaard Alzheimer film blijkt Amour iets heel anders te zijn, het is heldere blik op wat er gebeurt met een ouder echtpaar als één van hen begint weg te glijden. In het begin van de film is de verslechtering van de situatie van Anne nog vooral mentaal. Ze is half verlamd en ziet de zin van het leven niet meer zitten, Georges doet verschrikkelijk zijn best Anne te helpen maar tevergeefs. Anne wil niet meer.
Michael Haneke, bekend van onder andere Das Weiße Band en Caché, overtreft al zijn eerder werk in dit briljante subtiele verhaal. Hij weet op geweldige wijze zowel het beklemmende als ruime aspect van het appartement van de twee in beeld te brengen waar de hele film zich afspeelt. De liefde tussen de twee hoofdpersonen is overduidelijk maar ook de zware tegenslagen die ze te verwerken krijgen worden expliciet in beeld gebracht.
Oude rotten
De chemie tussen oude rotten Trintignant en Riva is merkbaar. De liefde tussen de twee is onmiskenbaar maar ook na het aftakelen van Anne wordt de meer treurige sfeer goed overgebracht. Waar Amour hierdoor soms bijna moeilijk is om aan te zien blijft de film ook boeien, er is een soort urgentie om te blijven kijken.
Amour overstijgt het standaard pathetische werkje over ouderdom. Het is een realistisch -misschien voor velen te realistisch- verhaal over liefde, verdriet en de dood. Dit alles is op magistrale wijze in beeld gebracht door Haneke. Op zijn eigen manier veegt Amour de vloer aan met Intouchables.
