Achtergelaten land van vergeten kinderdromen
De woestijn, verlangend naar toekomstwater
Een cactus die niet meer weet hoe scherp te zijn, en
Het is zo aan de andere kant
Een zin gefabriceerd uit een triljoen gedachten, een
Legioen gevoelens die mij sturen. Ik droom dagen, maak nachten
Het bewustzijn pint zich vast in dit moment, en
Zo is het hier.
Het begon allemaal bij jou en de legohuizen die wij bouwden
Een kleine wereld, een iel samenzijn dat alles overkoepelen kon
Doch, ook jij groeide ouder en kwam nooit meer terug
Noch nu, ze komen niet terug. Ik leer zo langzaam, want hoop is mijn
Meest dik gedrukte lemma.
Men heeft altijd behoefte gehad naar de betekenis van termen, maar
Ik probeer de encyclopedie die ik ben te bergen
Te hullen in het land van de kinderdromen, vergeten
Maar nog altijd onwetend.
