Gisterenavond was na een lange aanloop in de media de documentaire Sletvrees van Sunny Bergman te zien. Omdat mijn volgers lijden aan Sunny Bergman-overkill, omdat dit scrollen scheelt en omdat ik een samenhangend betoog te veel eer vind, leg ik in deze blogpost in negen punten (in willekeurige volgorde) uit waarom Sletvrees niet alleen een slechte maar ook een kwalijke documentaire is.
Punt 1. Ik kan er niet over uit dat een filosoof deze docu over seks en seksuele scheidingspraktijken heeft gemaakt zonder Foucault te lezen.
Punt 2. De docuvorm van de persoonlijke zoektocht naar antwoorden op is-dat-waar-en-joh-echt-vragen is de satan.
Punt 3. Seriously, John Gray? Fifty Shades? Hey Sunny, dr. Phil heeft gebeld. Hij wil zijn clichévoorbeelden terug.
Punt 4. Van seksegesegregeerd speelgoed naar objectificatie naar de stripclub in 3 stappen is een vieze, lege, retorische truc.
Punt 5. “Waarom deed ik dat, waarom onderwierp ik me aan zijn oordeel?” Omdat je dat in al je docu’s doet, dat is je modus operandi Sunny!
Punt 6. Ik zag ooit een docu over Britse stelletjes die in bed vertelden over hun seksleven. Dát was mooi en intiem en verhelderend.
Punt 7. Nein, nein, nein, niet Miley zonder toelichting, al helemaal geen montage zonder toelichting. Of eigenlijk: deze film zonder toelichting.
Punt 8. Waarom is er geen enkele aandacht voor klasse, etniciteit, leeftijd, religie, seksuele oriëntatie en nationale cultuur?
Punt 9. Bergman stigmatiseert vrouwen die graag begeerd willen worden en zich niet willen excuseren. Ze is de handlanger van de norm.
INSTANT UPDATE: De geweldige docu uit punt 6 is dankzij Tim Cardol op Twitter opgespoord: The British in Bed.
