De volledige credits hiervoor gaan naar Aline. Voor iedereen die haar niet volgt: ze schreef een poosje terug een blogje over hoe het voelt als je precies weet wat je wilt maken, maar het niet lukt. Het gevoel dat je hebt als er een heel groot verschil is tussen kunst, muziek, design, fotografie, poëzie of literatuur die je mooi vindt en het werk dat je zelf produceert, kan zo ontmoedigend zijn.
Verhalen waarin de personages vlak blijven, portretten die net dat beetje herkenbaarheid missen of waarin de mond steeds een raar trekje heeft, foto’s die niet worden zoals je ze voor je ziet, muziekstukken waarbij de dynamiek niet zo mooi is als je zou willen omdat je vingers weigeren: ik ken het. Aline’s blog zette me aan het denken. Dat iedereen daarmee worstelt, ook de artiesten die ik bewonder, verbaast me eigenlijk niet, maar is wel nieuw voor me. En ik vind het een geruststellende boodschap.
