“En als filmer? Voor filmers geldt hetzelfde dat geldt voor columnisten. Je mening speelt een rol en dat mag ook. Het is jouw kijk op de wereld. Jouw insteek.
Een film als Simon was, zoals ik vaak heb toegegeven, propaganda. Propaganda voor een progressief vrijzinnige samenleving. Een wereld waarin man en vrouw, homo en hetero, blank en zwart, soepel en onbezwaard met elkaar om gaan. Een wereld waarin een mens de grootst mogelijke recht op zelfbeschikking heeft. Over hoe hij leeft, wie bij bemint en in sommige gevallen hoe hij verkiest te sterven.
De film moest een nationale film zijn, bedoeld voor het buitenland in principe. Een visitekaartje van ‘vrijzinnig gidsland Nederland’, zoals we dat toen graag zagen. Althans; hoe ik het toen graag zag. En zoals ik het steeds graag zou zien. En het is mijn film.”
Eddy Terstall, bekend Nederlands filmmaker, heeft nog altijd een vurig rood hart, hoeveel realiteitszin hij ook heeft als openlijk criticus van oud-PvdA-links. Ten tijde van zijn succesfilm Simon (2004) klopte zijn hart nog echt sociaal-democratisch, maar daar is hij dan ook gerust heel eerlijk over. Wat dan ook wel weer mooi is.
