Wanneer je de kleinburger zijn evenementen ontneemt zal hij op zijn beurt een dolk in het hart van de keizer planten. Het is zo oud als de Romeinen.
Dat bleek alweer toen het staatshoofd, ongetwijfeld grondig symboolfunctiemoe, samen met zijn gezin toevlucht zocht tot een (overigens volstrekt legitieme) code geel-vakantiebestemming. Zoals dat gaat loeide de coronamoeie kleinburger met groot vertoon van verontwaardiging: hoe háálde het staatshoofd het zich in zijn volgevreten kop om de Nederlander achter te laten in zijn toestand van coronale misère. En Alex maar Gyros naar binnen schuiven in den vreemde. ‘Godgeklaagd’, brieste de in verdrukking gebrachte Nederlander hardop. ‘De schande!’, riepen ze terwijl ze een kroket of twee naar binnen schoven op kosten van de staat, of voor 300 euro aan strijkers de lucht in knalden. Hoe kon Alex zijn onderdanen in het uur van hun nood achterlaten aan de kade? Potsierlijke vergelijkingen met de Tweede Wereldoorlog konden natuurlijk niet uitblijven, want dat is wat de Nederlander doet zodra hij zich geen raad meer weet met zijn rancune. Daar is dan ook niet veel voor nodig.
De geveinsde (en, misschien erger nog, ongeveinsde) verontwaardiging is zowel illustratief voor als afzichtelijk aan de leedgeile Nederlander. Als je denkt dat een en ander voortkomt uit oprechte verontwaardiging vanwege de vakantie van de koning dan zou ik nog maar een extra muntje in de conclusiemachine werpen. Het zijn gek genoeg niet de geïnformeerde republikeinen die de kwestie van des majesteits vakantie hoog wensen op te spelen; het zijn de doorgaans vrolijk hossende vlaggetjeszwaaiers en spijkerpoepers die hun domme ongerichte vreugde omzetten in evenzo domme ongerichte woede, want zo gemakkelijk gaat dat.
Waarom het volk plots de hik kreeg? Waarom het volk ineens ging loeien? Oprechte verontwaardiging? Welneen. Het is eenvoudiger. Het is banaler. Annuleer de dorpskermis, en het flinterdunne vernislaagje beschaving verdampt in een oogwenk. Ontzeg hem zijn geliefde koningsdagen, en weldra ontwaken heuse bloedvulkanen in zijn hart- of wat daarvoor moet doorgaan. Het einde der buurtbraderieën, blijkt maar weer, treft de Nederlander recht in het hart.
Bevrijd de koning en zijn familie van het gepeupel. Verlos hem van het ambt. Word republikein!
