Na de Zwarte Piet-discussie, waar mensen bijna met geslepen bijlen hun argumenten kracht wilden bijzetten, is er nu een reporter een hersenschudding, een losse tand en nog wat letsel gemept. Wat mij bevreemd is dat ik, volgens de mensen die dit toejuichen, kennelijk ongestraft in elkaar geslagen mag worden.
Laten we vooropstellen dat ik, Bas Taart (echte naam: Alex Ringeling. Maar ook: Boris van Tongerden, Ivan Vukuzevic of verzin maar iets, ik heb meer namen dan sokken), al sinds de begintijd van de zogenaamde ‘shocklogs’ in deze wereld zit. Sterker, ik heb van scherp schrijven mijn beroep kunnen maken, jaren geleden al. Ik maak dus al een dik decennium mee dat mensen je willen aanklagen, opzoeken, verrot slaan en sinds een paar jaar mijn kind wel eens even kapot gaan maken, vanwege iets wat ik – vaak geheel terecht – over ze schrijf. Hele generaties mediums en kwakzalvers schreven we bijvoorbeeld kapot op Retecool. Met liefde. En nog steeds.
Aangifte
Ik kan me verder ook niet druk maken om boze mensen. Klaag me aan als je vindt dat ik je belaster, en we zien wel wat de wet zegt. Ga je te ver, zoals mijn kind bedreigen, dan doe ik uiteindelijk gewoon zelf aangifte en lach je er mee uit op verschillende media. Ik ben tenslotte van het internet.
Maar gisteren werd een verslaggever van Pownews een hersenschudding geslagen. En toen gebeurde er iets raars. Vooral op het social medium Twitter werd het ineens TOEGEJUICHT dat een verslaggever klappen kreeg. ‘Hij was maar van Powned’, werd er bij gezegd.
Dat vind ik raar. Je kunt vinden van een omroep wat je wilt, maar sinds wanneer is geweld ineens okee in dit land? Zonder op specifieke tweets in te gaan was de tendens dat hij ‘er om vroeg’, dat ‘met een camera voor je neus staan een soort inbraak is’, ‘Powned-medewerkers altijd geslagen mogen worden’ en dat ‘eigenlijk iedereen die je vervelend vindt klappen mag krijgen’.
Zwarte Piet
We zagen het eerder al in de Zwarte Piet-discussie. Een mevrouw die protesteerde tegen het slopen van de papoea’s werd aangevallen door maffe pro-pieten en anti-pieten dreigden met het in elkaar beuken van en zelfs neersteken van geschminkte kinderfeestvierders. Beide kampen hebben kennelijk voldoende gekken in de gelederen.
Wat mij vooral opviel toen Ghosen gisteren klappen kreeg, is dat een enorme hoeveelheid mensen die zich erop laten voorstaan alle vormen van geweld af te wijzen ineens wel staan te juichen als een Pownews-verslaggever klappen krijgt. Terwijl je eerder zou denken dat extreemrechts de vlag uithangt omdat een allochtoon een paar beuken krijg, waren het vooral de geweldsafwijzers die nu alweer 24 uur lang aan het feesten zijn.
Gezellig
Dit betekent dat deze ‘geweldloze’ mensen er dus geen been in zien om ook mij verrot te slaan. Ik heb tenslotte gewerkt voor zowel Powned als GeenStijl. Sterker, ik zit nog steeds bij dat eerste shockblog ooit, Retecool. En ik schrijf hier wel eens een stukje. Lijkt mij niet dat dit reden genoeg is om mijn gebit te verbouwen of het toe te juichen als een andere neanderthaler dat bij wie dan ook doet.
Ik juich nooit als iemand geweld wordt aangedaan. Maar ik ben kennelijk wel een ‘fout persoon’ wegens verschillende werkgevers die ik in het verleden heb gehad en die ik nu nog heb. Dat is blijkbaar reden genoeg voor zogenaamde fatsoenlijke mensen om mij (en iedereen die wel eens op een bepaalde loonlijst stond) een losgeslagen gebit of erger toe te wensen.
Kennelijk zit het diep die zogenaamde tegenstellingen tussen ‘goed’ en ‘fout’. Mij lijkt een dialoog dan een goed idee. Juichen om geweld lijkt me dat zeker niet.
Maar hey, wat weet ik nou? Ik mag best klappen krijgen. Ik heb tenslotte wel eens op de loonlijst van wat roze plopkappen en andere scherpe blogs gestaan. En daarbij ben ik ook gewoon vervelend. Wat kennelijk genoeg reden is om hard te juichen als je in elkaar geslagen wordt.
Seriously people, why can’t we all get along?
(Sterkte Danny.)
Alex Ringeling is blogger en is van de internets. Hij haat haat. Verder is hij maar gewoon de politiek ingegaan omdat hij liever – met woorden – van binnenuit vecht. Zijn autobiografie herschrijft hij momenteel, omdat hij er zelf niet in voor kwam.
En het ergste is, Danny werd geslagen door zo’n parasitaire nep-Zwartepiet.
Ik heb het gevoel dat we qua maatschappij terug zijn in het pre-fortuyn-tijdperk. Geen wonder dat ik vandaag las dat Ad Melkert weer terug wil komen in de politiek.
De fatsoenlijke elite is terug. Zelfverklaard ‘goed volk’ staat weer klaar met het foei-schuddende vingertje dat nogal selectief geheven wordt.
Volgens mij is Fortuyn voor niks gestorven. Wat is er nog te merken van de politieke aardverschuiving die hij in Den Haag teweeg bracht? Helemaal niks.
Het enige wat we nu nog aan Fortuyn te danken hebben is Geert Wilders met zijn PVV.
Maar Fortuyn kon die elite (verbaal) aan, terwijl ik het gevoel heb dat Wilders (onbedoeld) de elite alleen maar meer in het zadel helpt.
Wat Vindead zegt. Ik kan je vanuit de hoek der volgelvrijen meedelen dat de aanloop naar de moord op Fortuyn (demonisering, verdachtmaking, steeds zwaardere vormen van oproepen tot geweld en daadwerkelijk geweld zelf) momenteel één op één wordt gekopieerd. Alles is exact hetzelfde. Met dezelfde groep mensen uit dezelfde ideologische hoek.
Zeg, Alex Ringeling, de vorige keer dat je hier wat publiceerde werd in het open pusriool nog beweerd dat jij mij bent en ik jou (ondanks het feit dat ik een fotokopie van je paspoort kon tonen, maar feiten doen er natuurlijk nooit zoveel toe).
Ik heb daar wel wakker van gelegen. Ik bedoel: een dochter, pijn in mijn rug en een baantje bij én Powned én een politieke partij gaan je niet in de kouwe kleren zitten als zulks zomaar ineens op je dak komt vallen (rauw).
U is inmiddels al wel een eigen identiteit?
Het politiek correcte gezeik – een toren waarvan ik Bas Taart ook hoog heb horen blazen in zijn retecool-tijd – is vooral een blinddoek. Want het de geweldadigheid van de diplomaten is verbijsterend. Van alle soorten overheidsfunctionarissen zou je verwachten dat juist diplomaten een irritant ettertje wel op een subtiele wijze kunnen afserveren. Beroepseer, en zo.
Of verwacht ik teveel van de mensheid, hier?
@Forked: u bedoelt “op diplomatieke wijze”? Inderdaad, zoiets zou je wel verwachten van diplomaten. Maargoed, wellicht is dit de manier van “diplomatie” in Angola?
@Bert Brussen
Maar ze zijn ook onderdeel van een diplomatieke wereld die haar eigen cultuur en gewoontes kent: Inderdaad, de diplomatieke wijze.. Of beter gezegd, hoort te kennen. En als vers OPEC-land zou je toch denken dat Angola wat neer te zetten hebt in een land als Nederland.
Wat een pruster is dit. Dat is tamelijk ontluisterend *en* verontrustend: Nemen ze e.e.a wel serieus?
@Vindead
Maar het speelt Europa wijd, dus het lijkt me erg sterk dat overal de naam Wilders ingevuld kan worden. Veeleer begint de burger, de belastingbetaler, schoon genoeg te krijgen van de elite. Maakt niet eens uit uit welk land ze komen. Ze zijn geen dienaar meer, maar zo’n beetje de aartsengelen hun gelijken (niks met die vleugeligen, maar ik doel op het onaantastbaar zijn).
Naar mijn idee vindt de elite, ook het nieuw aangespoelde spul, dat het hoog boven het plebs verheven is, die slaven mogen slechts dienen om via belasting te zorgen voor hun decadente leven.
Ja Alex, dat krijg je ervan als je je shocklogs richt tot een generatie mensen die de stijlvorm provocatie niet kent.
Jullie hebben met je stukjes op Retecool,geenstijl,powned een roedel dolle honden losgelaten op het publiek en zijn nu niet meer in staat ze terug te roepen. Dat je zelf slachtoffer wordt van de daardoor ontstane verhypte, gepolariseerde massahysterie is zuur, maar ironisch.
Wat mij het meest verbaast is het feit dat niemand het meer lijkt te hebben over dat diplomatenvolk dat te pas en te onpas hun onschendbaarheid structureel misbruikt. En dat hun enige reactie op lastige vragen daarover in een stel harde vuisten besloten ligt. Dáár zou het eigenlijk over moeten gaan.
Als een binnenlandse butcher zijn sporen heeft verdiend of ambities koestert dan geef je hem een diplomatieke post. Zo’n type kwam Danny Ghosen tegen.
Net een stukje van Dieuwertje Blok gelezen met dezelfde strekking.
Ik las net ‘irritant ettertje’ noemen he.
Misschien is Danny Ghosen helemaal geen irritant ettertje, maar iemand die zich niet laat afschepen met smoesjes.
Iemand die lastige, en onwelgevallige vragen stelt, en niet politiek correct voor de lieve vrede, totaal niet kritisch MEESMUILT met bs-antwoorden en ontkenningen.
Voor links ben je dan opeens ‘onbeschoft’, In totalitaire regimes ben je dan evenzo een dissident.
Ja, dat socialistische jasje blijkt van flinterdun papier-maché, zodra links bekritiseerd wordt.
“Wat mij vooral opviel toen Ghosen gisteren klappen kreeg, is dat een enorme hoeveelheid mensen die zich erop laten voorstaan alle vormen van geweld af te wijzen ineens wel staan te juichen als een Pownews-verslaggever klappen krijgt. Terwijl je eerder zou denken dat extreemrechts de vlag uithangt omdat een allochtoon een paar beuken krijg, waren het vooral de geweldsafwijzers die nu alweer 24 uur lang aan het feesten zijn.”
Epic…
Ik houd niet van haat.
Dat neemt niet weg dat ik bij het zien van Pownews regelmatig stiekem de hoop koester dat één van deze sensatiezoekende kwallen een tik krijgt. Dat wil niet zeggen dat ik het ok vind en goedkeur, dat zijn onderbuikgevoelens die iedereen wel eens heeft. Misschien moeten die gevoelens daar ook blijven.
Want niet alles hoeft uitgesproken te worden, vooral als je eigenlijk niet eens een moment neemt om er over na te denken. Die Danny Ghosen mag dan nog zo’n kwal zijn, in elkaar meppen doen we hier niet, daarvoor kunnen we allemaal veel te goed nadenken en dingen anders oplossen.
22-11-2013 – 15:15 UUR
GUIDO S.:
———
Jawel, alles moet wél uitgesproken worden.
Dat werd en word het ook t.o.v. criticasters van links, die lange tijd de media bijna totaal in hun zak hadden.
Nu is het tij zich aan het keren, ik zie op dit blog al diverse goede artikelen over de schijnheiligheid van de linkse fatsoenrakkers, die staan te juichen bij geweld tegen hun politieke/ideologische/kritische tegenstanders.
Ik noem het ook geen sensatiezoeken wat ze wij Powned doen, ik noem het gewoon confrontatie met volksverlakkers.
Volksverlakkers, die een veel te lange tijd in een gouden coconnetje lekker beschermd alles konden maken, verzekerd van een stel kontlikkerige, kritiekloze journalisten die er gelijk uit worden getieft als ze ook maar 1 verkeerde vraag stellen, buiten wat er is geregisseerd.
Een poppenkast dus.
En toen kwamen de roze microfoons.
Wat zie je liever: roze microfoons voor de mond, of msm microfoons in de kont?:)