2015 brengt ons weer een stap dichterbij naar een maatschappij waarin niet aanpassingen aan systemen, maar wensen van mensen centraal staan. Wat moet je daarvoor doen? Zelf het heft in handen nemen. Waarom kan dat? Omdat allerlei structuren pervers zijn en vermolmd, en daardoor veel minder stevig dan ze lijken.
Veel lawaai
Waarom zien we dat vaak niet? Omdat ze met veel kunst- en vliegwerk worden opgetuigd: meer controle, meer dwang, minder privacy, minder zeggenschap. Bestuurders en politici doen hun best om ons burgers in een keurslijf te wringen, door een mal te halen, te ontpersoonlijken door ons te reduceren tot getallen, meeteenheden, risicofactoren. Maar we zijn mensen, en dat is onze kracht. Want mensen willen de menselijke maat terug: in het onderwijs, in de lichamelijke en psychische zorg, in de financiële sector, in de landbouw, in de politiek, in de stad, in de straat.
Cultuuromslag
2015 is het jaar van de transitie en transformatie. In gewoon Nederlands: het rijk heeft taken op het gebied van werk, zorg en jeugd overgeheveld naar de gemeente, en heeft daar onder het motto ‘dichterbij is goedkoper’ meteen een forse bezuiniging bij ingeboekt. Dat is de transitie, een ander woord voor decentralisatie.
Transformatie is een cultuuromslag die je kunt samenvatten met de woorden zelfregie, eigen verantwoordelijkheid en zelfredzaamheid. In dit verband wordt het begrip ‘eigen kracht’ gebruikt. Mensen – het gaat dan bij de huidige decentralisatie om mensen met fysieke en/of mentale problemen – moeten proberen zich op eigen kracht te redden. Lukt dat niet, dan wordt gekeken welke hulp ze tegen de laagste kosten kunnen krijgen.
Eenvoudiger
Eigen kracht is in deze politieke context een synoniem voor schrale zorg geworden. Maar eigen kracht is veel groter dan dat. Als we werkelijk allemaal onze eigen kracht inzetten, als we verantwoordelijkheid nemen voor de inrichting van ons leven, als we behalve zelfredzaam ook samenredzaam worden, waar hebben we dan al die hiërarchische, financieel topzware en verstikkende bureaucratische systemen voor nodig? We zullen ontdekken dat het allemaal veel eenvoudiger kan.
Menselijke maat
2015 wordt het jaar waarin de beweging van onderop, van de honderden initiatieven die mensen nu al nemen om hun omgeving leefbaarder en hun leven plezieriger te maken, niet meer onder de maatschappelijke radar opereert, maar bovengronds komt. Eigen kracht? Maar dan ook overal, op alle terreinen waarop we de menselijke maat in ons bestaan gaan terugveroveren. Met dank aan de politici die dit begrip hebben aangereikt en daarmee, waarschijnlijk huns ondanks, de richtingaanwijzer hebben aangezet naar een toekomst waarin zijzelf langzaam maar zeker in de marge zullen opereren. Door te hameren op eigen kracht stimuleren ze ons burgers om de macht over ons eigen leven op te eisen en dat leven naar eigen inzicht vorm te geven. Een proces dat politici steeds meer zullen dienen in plaats van bepalen en invullen.
Ik wens u een initiatiefrijk 2015 toe, met heel veel gezamenlijke eigen kracht!
“als we verantwoordelijkheid nemen voor de inrichting van ons leven, als we behalve zelfredzaam ook samenredzaam worden, ”
Ik hoop voor U dat u nooit werkloos wordt want dan moet U toch echt willekeurig werk aannemen binnen de nieuwe wet. Ook als dat inpakwerk is. Juist ja.
Een goede, maar utopische gedachte en wens. Er zijn onderhand bijna twee generaties opgegroeid die zich konden laven aan de tiet van de overheid zonder zich al te zeer in te spannen. Verzorgd van de wieg tot het graf, u weet wel. Had je na je verplichte schooltijd geen zin om te werken dan kon en kan dat. Financieel is het een beetje schipperen, maar het kan. Er was laatst nog zo’n parasiet op de tv, die monter verkondigde dat hij al 30 jaar van een uitkering leefde. En dat gaat in 2015 veranderen? Geloof het maar niet.
En dan heb ik het nog niet eens over de kanslozen die met horden per vliegtuig, trein, bootje of desnoods te voet ons land binnenstromen. En die gaan allemaal eigen initiatief ontplooien?
Ik heb bewondering voor uw optimisme, en wens u ook een goed 2015, met als wens dat u deze column volgend jaar om deze tijd nog eens tegen het licht houdt.
Dick: Ze weet nog niet wat haar te wachten staat. Facuteit niet meer inetressant. Dag Malou. Dit is op grote schaal bezig. Ze broperen het te weren. En dan.
Dhck: Ze maken de jeugd kapot. Idereen die bij de wetenschappes of anderen wil boren is goed. Zij moeten hun geld toch ook verdienen.
En dan Malou kom je met een uiterst interessantUMV bij het IVB. Wie denk je dat daat zitten hooguit WMO. Die weten echt niet wie Maulo is.Dat hade je natuurlijk niet gedacht. Maar Asscher heeft die nieuwe wet wel net van kracht doen gaan. .
Maar je bent niet gescikt voor de leogisiek. Niet als inddustrieel manager. Ook niet voor de pakkjes invoer , of de Post Invoer. Je hebt een beroep. Maar en MBO-er gaat bepalen of jij dat beroep ng uit kunt oefenen. Je denk toch niet dat zie Academicicus voor jou als werkloose in gaan huren.
Maar keer het nu eens om. Wie zou in jouw mening geinteresseerd zijn als je dat niet vanuit een bepaalde positie doet.
Er is niets mis met tijdelijk inpakwerk aannemen als academicus. Ik heb dit in de VS ook moeten doen. Natuurlijk is het bitter als je NOOIT meer iets anders kunt doen, maar dat is erg onwaarschijnlijk. Ik heb de pis van de vloer af staan dweilen in een k*trestaurant in Washington DC, en ik leef nog. Ik baalde als een stekker, stond stijf van de stress, werd afgesnauwd als ik gewoon om mijn rooster vroeg (“we zijn nu druk” “loop naar de hel kreng, ik moet toch weten wanneer ik moet werken?”)
Hier is de reden waarom dit in Nederland niet goed kan: het bedrijfsleven wordt stelselmatig gepest (geen flexibilisering, hoge lasten). Dus als je eenmaal ergens in staat te pakken kom je daar niet meer zo makkelijk uit als in de VS.
De boel liberaliseren en mensen zelf verantwoordelijk maken is een goed idee. Maar dan moet je het wel over de hele linie doen, dwz ook bedrijven de vrijheid geven om te zijn wie ze zijn. Dan is er ook vanzelf economische groei. Maar dat wil men in Nederland niet. SP, GL, en de PvdA staan in principe vijandig tegenover kapitalisme en bedrijven. Het ene aspect van verzorgingsstaat, overheidssteun aan alles en iedereen, gaat ten kloste van het andere aspect: een uitgemollken bedrijfsleven. Mensen kunnen niet zelfredzaam zijn als ze in hun hemd zonder kleding in een weiland zitten. Als er minder overheidsteun is zal je bedrijven meer de ruimte moeten geven om te bestaan.
In de VS weten kinderen al vanaf hun tiende dat ze moeten werken, hun hele leven lang. Alles is daarop gericht. Dus de cultuur bevordert deze zelfredzaamheid. Daar mag je je zuurverdiende centjes zelf houden, dus als je werkt, ben je meteen goed af. Een ijscomachineman in de VS en dat soort middenmoters hebben een hemels bestaan: relatief weinig stress, en toch een fatsonelijk inkomen dat niet voor de helft in beslag genomen wordt door een steeds gulzigere overheid. (percentage inkomensbelasting 1920: 10, 2014: 50 – deze cijfers zijn niet nauwkeurig, maar na te zoeken.)
De Nederlandse overheid blert dus over zelfredzaamheid, maar ziet daarbij over het hoofd dat ze zelf beletten dat mensen bij een terugtredende overheid hun eigen geld kunnen verdienen in de prive-sector. Dat is erg oneerlijk. Bovendien is er nu eenmaal een cultuur ontstaan in Nederland van niet hoeven werken. Zo wordt de Nederlander dubbel gepakt: minder overheidssteun, meer geen evenredig grotere prive-sector. Die is door jaren socialistisch drammen kapot gemaakt.
Er zijn nog wel *wat* Nederlandse bedrijven over. Er is een software bedrijf in Naarden, en drie logistiekbedrijven in Maastricht. (Het software bedrijf maakt uiteraard logistiek software). Deze vier bedrijven moeten voor 17 miljoen mensen het Nationaal Produkt opbrengen. En liefst ook nog voor de Syrische bevolking. Je kan een heel groot hart hebben, maar dit zal mis gaan. Nederlandse welvaart staat op de tocht. Natuurlijk weten knappe Nederlandse koppen dit ook (nog kanpper dan ik, ja het kan), en reken maar dat er op regeringsniveau hard gezweet wordt om dit allemaal op te lossen. Verzorgingsstaat totaal onbetaalbaar geworden, maar afbraak niet politiek verkoopbaar (zie Belgie). Afbraak verzorgingsstaat alleen *mogelijk* bij ontlasting bedrijfsleven, maar dan mist de overheid de inkomsten. Het is een lose/lose situatie, die nog hard zal gaan wringen, voorspel ik.
Over een jaar of tien zullen er overal Belgiische toestanden zijn. De bevolking wil een baan voor het leven, met acht weken betaalde vakantie, met pensioen op zijn 23stge, maar vergeet dat dit geld ergens vandaan moet komen. Griekse/Belgishe protesten zullen op meer plaatsen verschijnen. Geld si de tegenhanger van produktie. Zo ontstaat geld, en daar komt het vandaan. Daar is teveel aan getornd in heel Europa, niet alleen in Nederland.