In het Verenigd Koninkrijk zouden alle scribenten van mijn blog StukjeDuiding al lang en breed geëindigd zijn in een vochtige kelder met een halogeenlamp in het gezicht. Ook is de Al Kaida glossy Inspire verboden en volgens Scotland Yard is het bekijken van de executie van James Foley mogelijk strafbaar. Tegelijkertijd werd er op Twitter ongeveer 12.000x opgeroepen tot een #ISISmediaBlackout. Kortom: het argument wint terrein dat verspreiding van dergelijk beeldmateriaal terroristische organisaties alleen maar een groter podium biedt: ‘sharing is caring‘ tenslotte. De vraag is of actief negeren niet eerder een teken is dat wij besmet zijn met angst, en hiermee IS weer naar een hoger niveau tillen, en dus zelf opblazen tot proporties die ze niet verdienen?
No war without propaganda
Het censuur-argument is niet nieuw. Tussen 1988 en 1994 werden politici van onder meer de Noord-Ierse partij Sinn Féin verbannen van de Britse televisie en radio. Onderzoek van de Glasgow Media Group liet zien dat er een afname van 63 procent te zien was, maar zeker geen radicale afname in aantal stemmen: de politieke tak van de IRA bleef in die periode keurig zijn 17 zetels behouden. Oftewel: het opleggen van censuur doet niets af aan de achterban van bepaalde (radicaal politieke) ideeën, en censuur doet deze ideeën dus ook niet verdwijnen als sneeuw voor de zon.
Sterker nog, de manier waarop het Verenigd Koninkrijk het aanpakt is zelfs contraproductief. De huidige Britse anti-terreurwetgeving verbiedt expliciet op onderwijsinstellingen en overheidsinstanties toegang tot terroristische content, zoals eerdergenoemde glossy van Al-Kaida, bepaalde LiveLeak-video’s en internetfora. Dit is natuurlijk complete waanzin. Het zijn juist de academici, onderzoekers en politiek analisten voor wie dergelijke agitprop van onschatbare waarde is. Juist door dit soort filmpjes weten wij bijvoorbeeld dat er niet alleen in Syrië Hollandse Glorie uit Almere loopt te koppensnellen, maar ook dat degene die Foley onthoofdde waarschijnlijk van Britse afkomst was en hij niet de enige Britse jihadi is.
Om een conflict goed te kunnen begrijpen (en hier dus ook passend beleid op formuleren) is kennis en inzicht in de propaganda onontbeerlijk. Academici en beleidsmedewerkers deze informatie ontzeggen is vragen om ongeïnformeerd, ondoordacht en dus potentieel slecht of, nog erger, gevaarlijk beleid. Om nog maar te zwijgen over de democratische kanttekeningen die gemaakt kunnen worden bij een slecht geïnformeerd electoraat.
Het sprookje van 1001 internet-terroristen
Bij burgers bestaat vooral de angst dat internet het podium alleen maar vergroot, dat iedereen die een dergelijk wervingsfilmpje ziet een Rasti Rostelliaanse ervaring ondergaat en de week erop een enkeltje Turkije boekt om aldaar te voet de grens met Syrië over te steken. Dit idee onder burgers wordt natuurlijk versterkt als je een inlichtingendienst hebt die flutrapportjes opstelt met opzwepende titels als ‘Jihadistisch Internet: kraamkamer van de hedendaagse jihad‘. Hiermee werden vooral fora bedoeld die niet meteen door standaard zoekmachines worden gevonden. Op dergelijke fora komen (naast mensen met bizarre seksuele voorkeuren en lopende receptenboeken van home made drugs) vlasbaardjes uit schotelwijken tezamen om een beetje de sharia-geleerde met elkaar te kunnen spelen, en zich zo alsnog de ‘wijze man’ te kunnen wanen die zij vanuit sociaal-economisch oogpunt niet bepaald zijn in de Westerse maatschappij. Uiteraard is dit moeilijk te zien, zoals vertrekkend directeur Peter Knoope ook aangaf in de Volkskrant, wanneer je als beleidsmedewerker nog nooit een schotelflat van dichtbij hebt gezien. Dan is het vrij makkelijk om de rol van het internet in radicalisering extreem te overschatten.
De rol van het internet en het effect ervan op het radicalisatieproces is nog maar mondjesmaat onderzocht, laat staan onomstotelijk bewezen. Een recent onderzoek van RAND Europe kwam tot de conclusie dat internet zoekende mensen faciliteert in het vinden van gelijkgestemde individuen, en hen kunnen sterken in hun (toch al) radicale ideeën, maar dat dit slechts een klein onderdeel betreft van radicalisatie. Zo is de combinatie van online contact met offline contact cruciaal en zijn er zeer weinig terroristen voortgekomen puur vanuit het internet. Dus misschien volgende keer wél wat doen met de melding van de lokale moskeeën, willen we maar zeggen.
Ongeïnformeerde besluiten nooit de beste
De methodiek van actief negeren helpt hoogstwaarschijnlijk bij het opvoeden van een terrorpluis of peuter, maar het actief negeren van gruwelijkheden komt eerder neer op het afgeven van een signaal dat ‘we’ er niet mee om kunnen gaan, er dus angstig voor zijn en het niet durven confronteren. Deze confrontatie is echter wél nodig om een goede analyse te kunnen maken van wat er precies aan de hand is, en alleen dan kunnen politici besluiten maken op basis van afgewogen informatie. Het is aan burgers ook om deze informatie tot zich te nemen – tenzij het controleren van de besluiten van onze politici niet meer zo belangrijk is. Maar dan houdt je democratie ook op te bestaan.
Ik denk dat de westerse overheden in een spagaat terecht zijn gekomen, aan de ene kant proberen ze nog steeds de islam te promoten en bij de niet-moslims door de strotten te trappen, aan de andere kant beseffen ze dat diezelfde islam een dusdanig gevaar begint te worden die bij hun op de voordeur aanklopt. Het probleem ligt in de grote hoeveelheden moslims die al zijn geïmporteerd waardoor ze geen heldere stelling kunnen nemen en verstrikt zijn geraakt vanwege de door hun zelf geïmporteerde moslims.
Wat mijns inziens moet gebeuren is dat de koran, plus de soera’s, en mohamed aan een objectief en wetenschappelijk onderzoek blootgesteld moeten worden, wat voor man was mohamed, etc..?
Ik denk dat mohamed niet goed uit de bus zal komen volgens onze hedendaagse normen en waarden, en dan zal uiteraard de vraag gesteld moeten worden in hoeverre deze persoon vandaag de dag in de westerse samenlevingen als een profeet aanbeden kan en mag worden? Want als mohamed het deed, waarom zouden zijn volgelingen en aanbidders het dan niet goedkeuren?
Er wordt wel gezegd – zoals gisteren door Arie Boomsma, ongetwijfeld goedbedoeld – dat het kalifaat en de kalief niets met de islam te maken zouden hebben. Als dat zo zou zijn dan had mohamed ook niets met de islam te maken, en hoe gaan ze dat dan uitleggen?
Ugh. Dat onthoofdingsfilmpje is niet op Dumpert gezet zodat academici het kunnen bekijken en er van kunnen leren. Dat filmpje staat daar om publiek te trekken, zodat er adverteerdersinkomsten binnenkomen. Ik hou ook niet van censuur, maar dat betekent niet dat je alles hoeft te laten zien. Vrijheid is niet het tegenovergestelde van [zelf]censuur.
In de jaren ’60 had je het ideaal van de vrije liefde. Dat was bedacht door sympathieke, idealistische jongens en meisjes die een einde wilden maken aan de verstikkende moralistische deken van de generatie voor hen. Het idee was dat als je alle barrieres wegneemt, liefde de vrije loop krijgt en daardoor gemaximaliseerd wordt. ‘Alles moet mogen,’ was het motto. Een prachtig ideaal, maar ook een beetje naief. De menselijke natuur bleek weerbarstig en dertig jaar later was het ideaal van de vrije liefde gekaapt door snelle jongens die sex niet zagen als een middel om het individu te bevrijden, maar als een middel om het individu te exploiteren. De vrije liefde was vercommercialiseerd, dildo’s lagen in de schappen van ’t Kruidvat en een pornosnor als Menno Buch probeerde zijn programma Sex voor de Buch te slijten als onderdeel van de Sexuele Revolutie. Een vrije samenleving is immers pas echt vrij als je beelden kan uitzenden van een zwakzinnige die een avocado in zijn reet douwt, zo hield hij zijn half smullende, half walgende publiek voor. Alle kritiek werd door hem weggewuifd als achterhaald moralisme. Buch liet immers de werkelijkheid zien zoals die was, in al haar smerigheid. And you shouldn’t blame the messenger.
In de jaren ’90 had je het ideaal van het vrije woord. Het was bedacht door sympathieke, idealistische hackertjes en nerds die een einde wilden maken aan de verstikkende politiek-correcte deken van de generatie voor hen. Het idee was dat als je alle barrieres wegneemt, informatie de vrije loop krijgt, waardoor objectiviteit gemaximaliseerd wordt. ‘Information wants to be free,’ was het motto. Een prachtig ideaal, maar ook een beetje naief. De menselijke natuur bleek weerbarstig en twintig jaar later is het internet gekaapt door bedrijven die informatie niet zien als een middel om het individu te bevrijden, maar als een middel om het individu te exploiteren. De slimme algoritmes van Facebook weten dat je vriendin zwanger is voordat ze het zelf doorheeft en die informatie kan woerden verkocht. Allerlei websites proberen hun publiek te binden met halvegare filmpjes, zodat de adverteerdesinkomsten blijven binnenstromen en proberen dat te slijten als onderdeel van de informatierevolutie. Een vrije samenleving is immers pas echt vrij als je beelden kan uitzenden van een zwakzinnige die een fotograaf de keel doorsnijdt, zo houden ze hun half smullende, half walgende publiek voor. Alle kritiek wordt door hen weggewuifd als achterhaalde politieke correcte wegkijkerij. Men laat immers de werkelijkheid zien, zoals die is, in al haar smerigheid. And you shouldn’t blame the messenger.
“Men laat immers de werkelijkheid zien, zoals die is, in al haar smerigheid. And you shouldn’t blame the messenger.”
Dat is een feit, en iedereen mag ervan vinden wat ie wilt wanneer de werkelijkheid in al zijn gruwelijkheid getoond wordt. Als klein kind keek ik graag naar natuurfilms, vooral over de serengeti waar leeuwen en hyena’s jagen op prooidieren. Bij de beelden van leeuwen en hyena’s die hun prooien op de meest gruwelijk manieren toetakelen, met name hyena’s, liep m’n moeder altijd weg want ze kon de gruwelijkheden van die werkelijkheid niet aanzien. Zou dat een reden kunnen zijn om beelden van jagende hyena’s niet meer uit te zenden?
Dildo’s in Kruidvat, wat maakt dat uit, zeker wanneer een huisvrouw nu wel zo’n ding kan kopen omdat ze niet een sekswinkel in durft of in wilt. Aan de ene kant begrijp ik ergens wel wat je wil zeggen maar ik ben het er niet mee eens want wie gaat wat voor wie beslissen? Als je de beelden van die onthoofding niet wil zien dan kijk je gewoon niet, zo simpel is het, waarom zou je die beelden voor anderen die het wel willen zien verbieden, vanwege fatsoen? Nee, die beelden toegankelijk maken is niet onfatsoenlijk, iemands hoofd eraf snijden is onfatsoenlijk, dus laten we proberen daar wat aan te doen in plaats van die beelden te verbieden zodat we kunnen alsof er niets onfatsoenlijk gebeurd is.
Mijn punt dat is de vrijheid van meningsuiting nooit absoluut is, dat is echt een illusie, ideologische nonsens. Vrijheid van meningsuiting is een glijdende schaal. Als Bert Brussen op deze site een kinderpornofilm op de voorpagina zet, dan zal niemand hem verdedigen op basis van de vrijheid van meningsuiting of het argument dat de werkelijkheid in al zijn gruwelijkheid getoond mag worden.
Blijkbaar is er dus een punt waarop we een afweging maken, of de informatieve waarde van iets opweegt tegen privacy of tegen andere belangen. De dodebomenmedia kennen daarvoor gedragscodes, maar op het internet zijn die grotendeels afwezig. Daar wordt het volledig ondergesneeuwd door de ideologisch zwaar beladen taal over vrijheid van meningsuiting, alsof de democratie volledig in elkaar dondert als je niet alles wilt laten zien.
Ik heb overigens ook geen moeite met dildo’s bij de Kruidvat, maar wel met Sex voor de Buch. Met veel van die deelnemers is het namelijk niet zo best afgelopen, één ervan is als TBS-er geeindigd. En dat mag je menno Buch verwijten, want zonder hem hadden al die mafkezen in zijn programma nog momenten in hun leven gehad dat ze niet door hun omgeving werden geconfronteerd met hun aberraties. Nadat ze pontificaal op de buis waren verschenen was dat niet meer mogelijk. Dergelijke problemen zie je ook op het internet, en in veel extremere mate. Logisch natuurlijk, want het bereik is veel groter en wat op het internet staat, blijft erop staan. Zo leiden revenge porn filmpjes, om maar iets te noemen, tot een hoop blijvende ellende. Ik denk dat doen alsof alle vrijheid op het internet geen sociale implicaties heeft, getuigt van de échte wegkijkmentaliteit.
Nu het internet integraal onderdeel is van ieders leven -je kan er niet aan ontsnappen- is het tijd om hele zootje enigszins te categoriseren. Wat is publiek en wat is privaat? Waar op het internet mogen mijn medische gegevens ronzwerven, of mogen die daar helemaal niet rondzwerven? Voorwaarde voor zo’n discussie is dat je niet al te zwart-wit denkt en dat betekent dat de Captain Ahab’s en de andere martelaren van de vrijheid van meningsuiting wat gas moeten terugnemen.
“Ik heb overigens ook geen moeite met dildo’s bij de Kruidvat, maar wel met Sex voor de Buch”
Buch is dood, en ik had geen problemen met dat programma want die mensen werkte daar vrijwillig aan mee, en als je het niet wilde wil zien dan keek je niet, zo simpel is dat. Beetje dictatoriaal kom je op me over, omdat jij iets vindt moet het iedereen ontnomen worden.
“Als Bert Brussen op deze site een kinderpornofilm op de voorpagina zet, dan zal niemand hem verdedigen op basis van de vrijheid van meningsuiting of het argument dat de werkelijkheid in al zijn gruwelijkheid getoond mag worden.”
Dat is een drogreden, want er is geen enkel verband met het onthoofden van een Amerikaan inclusief bijbehorende boodschap van de beul aan Obama, en het plaatsen van willekeurige kinderporno.
Als isis in plaats van mensen te onthoofden kinderen zou verkrachten die begeleid worden met waarschuwingen en boodschappen aan het Westen met als doel het Westen onder druk te zetten en te chanteren dan moeten die beelden zeer zeker getoond worden, op een dusdanige manier dat er niet makkelijk bij te komen is zoals dat met de onthoofding ook het geval was. Ik heb twee filmpjes gezien van de onthoofding van de journalist maar op beiden was de onthoofding zelf niet te zien, wel het resultaat. Als ik goed zou zoeken dan zal ik ongetwijfeld de daadwerkelijke onthoofding kunnen zien maar ik had daar even geen trek in dus dan zoek ik het niet op en dan zie je het ook niet, maar het is van dusdanig actueel belang dat het misdadig zou zijn als die beelden ons onthouden zouden worden. Nogmaals, je hoeft er niet naar te kijken, maar als je nieuwsgierig bent naar de daden van isis dan moet je ze kunnen bekijken, was het alleen al om de isis-fans de gelegenheid te ontnemen het te ontkennen, en daardoor de gelegenheid geboden wordt te verkondigen dat het enkel leugens en propaganda van het ongelovige Westen zijn om isis zwart te maken.
Btw, er wordt geopperd beelden van de onthoofdingen door isis te verbieden, als ik me niet vergis is het in het VK zelfs al verboden. Het is niet verboden vanwege de gruwelijkheid maar omdat het op vele moslims als porno werkt, islam-porno, waar ze zeer opgewonden en behoeftig van worden. Vanwege het aanwakkeren van die behoeften zouden die beelden verboden zijn, of verboden moeten worden. Dan ben ik eerder een voorstander van het verbieden van de islam, en van mijn part dan ook maar alle andere religies verbieden, opsodemieteren met die achterlijke, achterhaalde, haatzaaiende en polariserende sprookjes.
‘Beetje dictatoriaal kom je op me over, omdat jij iets vindt moet het iedereen ontnomen worden.’
Omgaan met vrijheid is niet zoiets als tv-kijken, éénrichtingsverkeer, een levende kijker die naar een niet-levende, verzonnen hollywoodfilm kijkt ofzo. Vrijheid is tweerichtingsverkeer, een dialoog, de rechten van de een kunnen de rechten van de ander inperken. Als een kinderverkrachter een peuter uit een kinderwagen plukt, misbruikt en de beelden op youtube zet, dan hebben de ouders van die peuter een punt als ze willen voorkomen dat die beelden op alle shockblogs komen onder het motto ‘vrijheid van meningsuiting.’ Dat maakt hen niet dictatoriaal, dat maakt de shockblogs die die beelden publiceren dictatoriaal, want zij hebben veel meer invloed op de toekomst van die peuter, dan de ouders van die peuter hebben op de toekomst van dat shockblog.
‘Vrijheid van meningsuiting’ is een soort geloofsitem geworden, dat in volledig opgerekte, absolute zin gehanteerd wordt, in plaats van relatief. Je ziet het hierboven in dat stuk van Dieuwertje. Die beelden van dat onthoofdingsfilmpje worden overal neergezet en Dieuwertje vergoeilijkt dat met het argument dat die beelden nodig zijn voor onderzoekers.
Dat is hetzelfde als een bioloog die de effecten van mosterdgas onderzoekt en vervolgens beweert dat het daarom prima is dat die mosterdgas overal in het land verspreidt wordt. Idioot natuurlijk. Maar het geeft wel aan wat een bizar ideologisch construct de ‘vrijheid van meningsuiting’ is geworden.
“Dat maakt hen niet dictatoriaal”
Dat sloeg op de oude series van Buch die jij had willen verbieden terwijl de mensen er vrijwillig aan deelnamen en iedereen daar wel of niet vrijwillig naar kon kijken.
“Als een kinderverkrachter een peuter uit een kinderwagen plukt, misbruikt en de beelden op youtube zet, dan hebben de ouders van die peuter een punt als ze willen voorkomen dat die beelden op alle shockblogs komen onder het motto ‘vrijheid van meningsuiting.’”
Dan kom je wéér met een drogreden, een willekeurige kinderverkrachter die zijn wandaad op youtube zet kan je niet vergelijken met een terreurorganisatie als isis die bezig is een kalifaat te vestigen en een strijd voert tegen ongelovigen, het Westen en zich schuldig maakt aan genocide. Het zaait over een hele regio dood en verderf, het gevaar van isis is ook aanwezig in Nederland en daarom moet alles aangaande isis voor iedereen toegankelijk zijn zodat iedereen weer waar ze mee bezig zijn, waar ze voor staan, tot wat ze in staat zijn, en de isis-fans het niet kunnen ontkennen.