Marja van der Toorn aka Sugar Lee Hooper stierf tragisch op 62-jarige leeftijd. Diezelfde dag blies ook de 80-jarige Rudy Kousbroek zijn laatste adem uit. Twee verschillende soorten mensen. De een wijdde een groot deel van haar leven aan het brullen van een soort carnavaleske jazz-liedjes voor woonwagenpubliek, de ander schreef intellectuele stukjes over intellectuele onderwerpen zoals literatuur en filosofie. De bewierroking van Lee Hooper geeft mooi aan waar de prioriteiten van het ‘gewone volk’ liggen: bij sappige leedverhalen en hersenloze entertainment.
Kousbroek was een zure oude filosoof, schrijver, essayist en journalist. Hij ontving van de Rijksuniversiteit Groningen het eredoctoraat Wijsbegeerte. Voor zijn essaywerk kreeg hij de P.C. Hooft oeuvreprijs, toch niet de minste der prijzen. Hij geloofde niet in de goedheid van de mens en was een fervent bestrijder van religieuze waanbeelden. Een sympathieke jongen dus, die Kousbroek. Van der Toorn was een levendige, grote kale vrouw. Zij kon heel banaal zijn, maar banaal is leuk.
Waar Kousbroek honderden stukken schreef voor het Cultureel Supplement van NRC Handelsblad, schreef Sugar Lee de liedjes Jo met de Banjo en Oh, wat ben je mooi. Er zullen meer mensen zijn die de gehele tekst van Jo met de Banjo kunnen meebrullen dan hen die Kousbroeks boek Het Oostindisch Kampsyndroom hebben gelezen. Veel meer.
Jo met de Banjo, een stukje lyriek:
Wij zijn dol op de bossen/Daar kunnen we hossen/Daar kunnen we klossen […]Wij willen geen nicotine/ wij willen de mandoline/Van je pingelepingelepingelepingelepong.
Daar valt natuurlijk niet tegenop te filosoferen.
Misschien dat veel aandacht naar het verscheiden van Hooper ging omdat haar dood wat heroischer was. Nadat ze uit haar scootmobiel (!) viel, belandde ze met een gebroken heup in het ziekenhuis, raakte in coma en stierf aan een hartaanval. Kousbroek overleed thuis, wat toch een stuk saaier is. Een Google-zoekopdracht naar Sugar lee Hooper levert ongeveer 200.000 hits op. Rudy Kousbroek 50.000. Veel van die hits betreffen niet eens de filosoof maar zijn naamgenoot, een Arnhemse pooier.
Om door het publiek op handen te worden gedragen en in de media te worden gewaardeerd, moet je dingen doen die niets met het verstand te maken hebben. ‘We elevate fools into rich heroes’, schreef Charles Bukowski ooit. En zo is het. Van je pingelepingelepong.
Mevrouw Hooper schreef die liederen helemaal niet, hoe komt u daar in hemelsnaam bij? Die waren al lang bekend voordat zij ze vertolkte. Wat zij deed was karaoke, waarbij ze erop vertrouwen kon dat het publiek de teksten zo mee zou kunnen brullen.
Als over een jaar of vijftig Gregorius Nekschot en Ruud van Nistelrooy op dezelfde dag overlijden, zijn we dan ook verbaasd dat er meer aandacht uitgaat naar het overlijden van Ruud van Nistelrooy?
Helemaal niks kunnen en dat op alle mogelijke manieren etaleren, tot aan een bijzonder ingewikkelde manier van doodgaan toe, dat is simpelweg the way to go. Maarreh, die Kousbroek, moet ik die kennen of zo?
Ah … such is the price of fame
Het bekendste spreekwoord heb je niet begrepen: appels met peren vergelijken.
Misschien is Mw. van der Toorn iets toegankelijker want populaire muziek?
Als ik het goed heb zwaait 60% van gansch ons volk op de middelbare scholen af op VMBO niveau.
Lijkt me niet dat je daaronder idioot veel lezers kunt vinden die een filosofisch essay van Kousbroek begrijpend kunnen lezen,
laat staan dat ze er überhaupt aan beginnen.
Beetje schurende vergelijking.
*milde bui is*
Ach, wat nou mild?
Het is een rancuneus stuk vol weinig verheffende pedanterieën.
Wat vander F zegt. Wat een hautain geneuzel.
Wat zijn we allemaal toch lekker trots op onze middelmatigheid. En je daarover verbazen is natuurlijk erg hautain inderdaad. Had er maar niemand een IQ boven de 110, dan zou het toch allemaal veel beter en zeker een stuk gezelliger zijn. Gelukkig maar dat onze Geert straks alle subsidies voor al die linkse interessant doenerij afschaft. Misschien zouden een boekverbranding, een beeldenstorm door alle museums en het afschaffen van een paar grondwetten (in ieder geval voor een aantal bevolkingsgroepen) een goed idee zijn, om die zgn linkse elite dat het menens is en dat aan hun zit op het pluche definitief een eind is gekomen!
Over pluche gesproken: kan er ook niet veel beter een Nel Veerkamp-pantervelletje over die bankjes?
@Erwin van de Velde
Sugar Lee Hooper is nooit gesubsidieerd, dus wat is je punt?
Bovendien kun je beter trots zijn op middelmatigheid dan dwepen met je verhevenheid en mensen die met IQ’s gaan gooien hebben meestal een minderwaardigheidscomplex
Lang leve het hautaine, de hoge cultuur en de elite!
@CJN Mensen zoals jij zijn mijn punt. Het moeten mooie tijden voor je zijn.
Wanneer leren mensen (en Nederlanders in het bijzonder, omdat ik vind dat ik het daar helemaal van mag verwachten) nu eens dat koketteren en/of dwepen is iets anders dan waarderen. En dat je best een schilderij of een filosofisch artikel mooi mag vinden of interessant of inspirerend. En dat dat niet betekent dat je daarmee afstand neemt van je sociale omgeving of je “roots”. En dat je je daarmee dus niet uit uit dat kader plaats.
Dat kader is niet beklemmend, dom en inspiratieloos omdat er door een “elite” door op neer wordt gekeken, maar omdat de mensen in dat kader elkaar angstvallig en agressief verstikken. En jij bent er zo eentje. Bah.
Treurig om te lezen.
Ja, laten we massaal het plebs en banale rotzooi verheffen. Zo kom je dus in een ‘geer en goor’ cultuur terecht. En als je daar dan iets stekeligs over schrijft, is dat ‘hautain’? So be it. Dan ben ik duizendmaal liever hautain (en rancuneus) dan een kritiekloze allesvreter.
En natuurlijk is het appels met peren vergelijken. Dat is het hele punt.
Je kan een boek van Kousbroek, Campert of Pascal Mercier even wegleggen om mee te swingen met Sugar Lee Hooper op TV… heerlijk toch! Genieten van alle smaken, de veelkleurigheid van het bestaan. Er zit geen hierarchie in kunstvormen.
“Er zit geen hierarchie in kunstvormen.”
Aha, dus Sugar Lee Hooper was een kunstvorm?
@Bert. Inderdaad, een levend kunstobject. En er kwam ook nog een hoop geluid uit.
@ Bert. Aanvulling: ik heb haar maar 1x horen zingen en dat was tijdens een gefilmd bezoek aan New Orleans. Ze swingde mee met een zwarte jazzband en deed dat helemaal niet onverdienstelijk. Ze was duidelijk one of the guys.
Jezus Joep,
het gaat juist om die kudt op Dirk vergelijking,
die gaat nergens over, dus wat is je punt?
In het vervolg iedereen met een IQ lager dan 120 steriliseren?
Ik vind die hele Hooper ook ronduit onverteerbaar,
maar wat heeft zij in godsnaam met Kousbroek te maken?
Of kom je er eindelijk achter dat ‘hoge’ kunsten eerder ‘moeilijker te vatten’ kunsten zijn voor de meerderheid van de wereldbevolking,
en dus altijd een niche gebeuren blijven.
Welcome to the club.
Maar wel met een, gezien de kleine omvang, niche die buitenproportioneel invloed heeft gehad op de wereldgeschiedenis.
@ Joep
Appels met peren vergelijken, waar toe? Om de een te verheffen en de ander een trap na te verkopen. Kousbroek fans zijn Übermenschen.
Leven en laten leven, Joep. En niet de groeten aan je maatje Bert B.
“Kousbroek fans zijn Übermenschen.”
Zo is dat!
Dat een Sugar Lee Hooper meer bekendheid verwerft dan een Rudy Kousbroek lijkt me niet meer dan de normale gang van zaken. Het is zinloos om je daaraan te ergeren, hoezeer je ook waarde hecht aan ‘high culture’. Als je het niet in de categorie kwantiteit wint moet je het van de kwaliteit hebben, n’est-ce pas?