Er is iets vreemds aan de hand met de verhouding tussen de verschillende landen binnen het Koninkrijk der Nederlanden. Die verhouding wordt gekenmerkt door een grote ongelijkheid, die duidelijk in het nadeel van Nederland uitvalt. Nederland is het enige land binnen het Koninkrijk dat geen zelfbeschikkingsrecht heeft. De Nederlandse bevolking heeft namelijk geen enkele zeggenschap over de vraag of de banden met bijvoorbeeld Curaçao of Sint Maarten wel of niet verbroken moeten worden. Alleen de bevolking van die eilanden mag bepalen of Nederland zich ooit van hen los kan maken.
Een eeuwig durende erfschuld?
Dat de Nederlandse bevolking door deze ongelijkheid monddood is gemaakt en geen enkele invloed heeft op de manier waarop de banden met de overzeese gebiedsdelen vorm worden gegeven, wordt verdedigd door Minister Plasterk van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties. Hij wijst steeds op de verantwoordelijkheid die Nederland –gelet op de geschiedenis- ten aanzien van de eilanden heeft. Met andere woorden; omdat Nederland vroeger de voormalige Antillen heeft gekoloniseerd, heeft de Nederlandse bevolking een eeuwig durende erfschuld. Het is om de volgende redenen de hoogste tijd dat de minister dit misplaatste schuldgevoel laat varen.
Allereerst wordt onze democratie geweld aangedaan; niet de Nederlandse bevolking gaat over haar eigen toekomst, maar de bevolking van andere landen. Het is natuurlijk onhoudbaar om generatie op generatie op te zadelen met zo’n erfschuld als gevolg van het feit dat we honderden jaren geleden naar het Caribisch gebied zijn gevaren. Bovendien, als dit de kabinetslijn is, mag Nederland ook aankloppen voor geld bij bijvoorbeeld Spanje. Toen Curaçao in 1634 in Nederlandse handen kwam, was Spanje immers nog bezig met het bezetten van Nederland..
Handen er van af trekken
In de tweede plaats is inmiddels wel bewezen dat de zelfopgelegde verantwoordelijkheid voor de eilanden er niet toe leidt dat de situatie daar verbetert. Wanbeleid, corruptie, financiële drama’s en maffiapraktijken verdwijnen er simpelweg niet. Het Nederlandse verantwoordelijkheidsgevoel kan de chaos niet wegnemen, dus is het echt tijd om onze handen er vanaf te trekken.
Tenslotte versterkt het schuldgevoel van bestuurders als Plasterk de kwalijke slachtofferrol die nog altijd zeer sterk is op de eilanden. Nederland mag altijd geld komen brengen en problemen oplossen want die plicht hebben ons gezien het verleden zelf opgelegd. Zo blijft men natuurlijk veel te afhankelijk van Nederland, en wordt een gezonde instelling om zelfstandig de schouders er eens onder zetten en iets van je land te maken meteen in de kiem gesmoord. In plaats daarvan zitten we vast in een zeurcultuur.
Desastreus effect
Het betuttelende schuldgevoel van minister Plasterk heeft kortom een desastreus effect, en mag niet langer de basis vormen van het regeringsbeleid ten aanzien van Koninkrijksrelaties. De PVV zal de begrotingsbehandeling van dit beleidsterrein vandaag dan ook aangrijpen om de minister op te roepen zijn schuldgevoel ten aanzien van de voormalige Antillen te laten varen.
Fritsma ziet het uitstekend.
De Nederlandse Antillen = NLA (inclusief Aruba) zijn grofweg 6 eilanden in de Caribische zee die op een bijzondere wijze aan Nederland hangen. Als molenstenen. Tel je hun km2’s op dan krijg je er een kleine duizend van en daarop wonen in totaal ongeveer 266.000 mensen (cijfers uit 2003). In 1992 waren er dat 265.000. Dit geeft een bevolkingsdichtheid van 266 mensen per km2. De NLA zijn dus zwaar overbevolkt. En dan te weten dat er vanaf 1995 al 90.000 Antillianen in Nederland (in 2001: 117.000) wonen.
Waar dat naar toe moet, schijnt weinig mensen een zorg. Wel mag je je van die in Nederland gevestigde Antillianen afvragen of ze dat werkelijk zijn en geen Haïtianen of Venezolanen of nog wat anders. Volgens een Nederlands parlementariër komen en toeven er op die eilanden nogal wat (illegale) immigranten uit naburige Zuid-Amerikaanse landen afkomstig. Vooral Dominicaanse vrouwen uit het Noorden en Columbiaanse dames uit het Zuiden schijnen zich graag voor een tijdje als prostituées te willen vestigen in het ‘Vrolijke Kamp’ op Curaçao. En op dat zondige eiland en, geloof ik, op de rest van de Nederlandse Antillen bestaat het gebruik immigranten na een 5-jarig verblijf een Nederlands paspoort te gunnen7.65. Arm Nederland.
Wie als non-Antilliaan naar de Nederlandse Antillen (NLA) reist, voor een kort oponthoud of om zich daar voor langere duur te vestigen, stuit op een hinderpaal. Zo´n tourist of zakenman dient daarvoor een vergunning – een toegangsvisum – te bekomen van de authoriteiten die daarover gaan. Wat mondiaal beschouwd vertrouwd is, derhalve redelijk schijnt. Totdat duidelijk is geworden dat de locale NLA bestuurders ook Nederlanders aan dat stelsel van vergunningen onderwerpen. Dan mag je zeggen dat Nederlanders vreemdeling in eigen land zijn, wat een buitenissige toestand is. Het is vreselijk. Eén natie, één Rijk, Twee Volken. Of meer dan twee volken? Want ik weet niet of de Antilliaanse eilanders ook onderling visa-eisen aan elkaar stellen. Kan een Arubaan zonder beslommeringen voet aan wal zetten of neerstrijken op Curaçao? En omgekeerd?
Van Aruba is bekend dat het in staatkundig opzicht van een Status Aparte geniet en dan weet je het niet meer. Werkt die Status eenzijdig en waarop heeft zij betrekking? Op de rest van de Antillen, ook op Nederland a/d Noord Zee, of zelfs op de hele wereld? Status Aparte!, en die verworven of veroverd onder goedkeurend Nederlands oog. Op de Balkan Apartheid te vuur en te zwaard laten bestrijden of zelfs helpen uitroeien, maar die in het eigen Rijk verdragen, neen schragen.
Vreemder – vernederender; als dat voor ze kan – is voor Nederlanders dat Nederlands-Antillianen die naar Nederland afreizen om daar binnen te komen, dat geheel vrijelijk kunnen doen. Iemand vertelt in een nieuwsblad: “Zelfs op onze ‘eigen’ Caribische eilanden dienen Nederlanders nog steeds immigratiepapieren in te vullen, terwijl de lokale bevolking [= Nederlands-Antillianen?] op Schiphol zonder problemen door de douane wandelt met een Nederlands paspoort.” De schrijver is zowaar beledigd. Wat mij een Nederlandse uitzondering lijkt. Schier algemeen is volgens mij de Nederlandse mening of houding dat het ook voor Nederlanders vereiste inreisvisum voor de NLA een vrijwel betekenisloze administratieve aangelegenheid is. Niets om je over op te winden. De Nederlandse eer is er niet mee gemoeid. En met dit tegen te spreken maak je geen furore. Eventueel furie.
We moeten van al die eilandjes gewoon gemeenten maken, tezamen vormen ze dan de provincie overzeese delen. Zijn we in 1 klap van dat gezeur af.
”Zijn we in 1 klap van dat gezeur af.”
Dat lijkt me een veel te optimistische inschatting, Osama. Ik vrees dat we dan ”gezeur” in het kwadraat krijgen.
Nee, ik zeg: cut them loose!
Zo zijn er ook wel wat onrendabele provincies in Nederland waar we dan maar gelijk van afmoeten.
De Antillen op Marktplaats zetten was zo slecht idee nog niet. Helaas vindt men belangrijker om een bodemloze put te onderhouden (en dus met geld smijten)die in beheer is van corrupte lieden zoals vaker bekend van Midden en Zuid Amerika. En wij maar kaal geplukt worden om een ander rijker maken. Misdaad op zichzelf.