Schopenhauer schreef er al eens een boek over: De kunst van het beledigen. Nou wil ik mezelf niet gaan vergelijken met Schopenhauer, dat lijkt mij zeer onterecht, maar wanneer hij stelt: “Onbeleefdheid maakt een einde aan alle meningsverschillen” kan ik weinig anders dan het met hem eens zijn en toegeven dat ik me daar regelmatig schuldig aan maak. Sterker nog, ik maak vaak een einde aan vervelende opmerkingen van derden door even flink mijn muil open te trekken. Het helpt over het algemeen maar even, de volgende totaalidioot met een laag IQ en een internetverbinding staat immers om de hoek.
Op de momenten dat ik me kwaad maak, en dat is vrij vaak, heb ik sterk de neiging mijn punt te onderstrepen met onbeleefdheden. Ik noem mensen dom, volidioten, gutmenschen en mompel iets over wapperende moraalvingertjes. Ik zie dit niet per se als beledigen maar eerder als duidelijke taal.
Hypocrisie is vies
Ik zou ook kunnen zeggen: “Ik zou het fijn vinden als u anderen niet de hele tijd de maat neemt” maar ik weet uit ervaring dat zo’n opmerking bepaalt geen zoden aan de dijk zet. Mijn probleem met mensen ligt precies daar waar ik er met gestrekt been tussenin duik. Daar bij de personen die hun mond vol hebben over respect en fatsoen, totdat je iets zegt of doet waar ze het niet mee eens zijn, dan krijg je de wind van voren. Dan ben ik opeens ‘domrechts’, een kutwijf én een hoer. En dat is waar het wringt, de hypocrisie.
Ik vind het prima dat iemand mij onsympathiek vind, maar hypocriet ben ik zo weinig mogelijk. Ik vind hypocrisie vies. Als een politicus tegen megabonussen is voor CEO’s die nota bene hun werk niet goed doen, maar dan later zelf zo’n baantje plus bonus aanneemt en daar dan opeens geen enkel probleem meer mee heeft, dan vind ik dat smerig.
Onfatsoenlijk
Als een zogenaamde mede-oprichter of investeerder van een bedrijf elke maand een dik salaris opstrijkt en verder geen ene fuck toevoegt, dan kots ik altijd een beetje in mijn mond. Veel geld verdienen is fijn en tof en het maakt je vast ontzettend gelukkig als je je loonstrookje onder ogen krijgt, maar ik mag lijden dat je voor dat geld dan ook hard werkt.
Minder belangrijk maar evenzo irritant zijn mensen die gaan controleren of je op vier mei om 20:00 uur niet per ongeluk iets hebt getwitterd. Ongelooflijk vind ik dat. Dan zit je dus niet te herdenken maar fanatiek de sociaalmediaas in de gaten te houden zodat je om 20:03 uur kan roepen hoe ONFATSOENLIJK iemand wel is.
Jamaarzobedoeldeikhetnietcolumn
Enfin, slaapt u al? Kunt u gaan ontkennen, maar ik hoorde u heus wel snurken. Saai hè zo’n column waar in de schrijver zich verdedigt waarom hij (m/v) schrijft wat hij schrijft.
Ik stoor me daar behoorlijk aan. Eerst keihard heilige huisjes omver trappen en wild met de armen om je heen maaien, en als je teveel negatieve reacties krijgt, gelijk een jamaarzobedoeldeikhetnietcolumn er achteraan mikken. Natuurlijk kan je na verloop van tijd van mening veranderen, het zal u wellicht verbazen, maar niets menselijks is mij vreemd.
Achteraf gejank
Echter, ik sta volledig achter alles wat ik schrijf. Ik zal nooit een verzoek indienen tot het verwijderen van mijn blogs. Dit is wat ik vind, of vond, en dat is dat. Geen achteraf gejank omdat ik een standje kreeg van mijn moeder omdat ze vind dat ik teveel schuttingtaal gebruik in mijn teksten (waargebeurd!) of omdat een anoniem persoon op Twitter vind dat ik iets niet mag zeggen.
En het overgrote deel van de mensen zijn nou eenmaal volidioten. Kan ik ook niets aan doen. C’est ça. En natuurlijk ga ik deze mensen niet overtuigen van mijn eigen gelijk. Dat moeten we ook helemaal niet willen met ons allen. Als ik Voltaire moet geloven (“we zullen de wereld even dom en slecht achterlaten als we bij onze geboorte aantreffen”) dan kan dat ook niet.
Dat is klote heel naar voor ons, maar heel fijn voor onze nakomelingen (niet van mij, fear not my young Padawans), dan hebben die ook nog wat te schelden. En schelden maakt, naast schoenen en Stoli, kortstondig heel gelukkig kan ik u verzekeren.
Het probleem is dat over het algemeen “even flink mijn muil open te trekken” een einde maakt aan het recht om iemand anders een “volgende totaalidioot met een laag IQ en een internetverbinding” te noemen.
Zo balanceert e.e.a. zich toch weer uit.
‘En het overgrote deel van de mensen zijn nou eenmaal volidioten’.
Hier kan ik het alleen maar Godgloeiend met je eens zijn en de rest is tuig van de richel en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Maar rachelen op internet vind ik slap, achter je laptop een grote bek hebben, nee het leukst is schelden in het echie, het heeft me drie huwelijken gekost, maar ik was wel duidelijk.
Een zeer genuanceerd verhaal overigens en recht voor zijn raap.
Als alle Gurtmenschen stoppen om Domrechtsen de maat te nemen en domrechtsen stoppen met gestrekte benen de linkse kerk aan grot te trappen krijgen we misschien ooit eens een dialoog of een vruchtbare discussie.
Vooraleerst is dit stuk nog steeds geheel geschreven in de geenstijstijl welke ooit gestart zijn met het polemisch stoppen van iedere mogelijkheid tot dialoog.
Ikzelf ben ook nogal van de polemiek omdat ik een even grote hekel heb aan domrechtse xenofoben als aan linkskerkelige gutmenschen. De twee uitersten van het stompzinnigenspectrum.
Als ik daadwerkelijk geïnteresseerd ben in iemand anders mening laat ik de polemiek wel achterwege, misschien ook wat voor jou Ilona ;)
Lol. Maak je niet druk, je columns zijn goed, hier ééntje die juist wel schuttingtaal leuk vind. Schrijven zoals het in je hoofd zit, lees al genoeg hoogdravende taal.
toch sta ik vaak versteld van hoe makkelijk mensen zich kunnen laten gaan. Alsof er geen ruimte meer mag zijn voor andere meningen.
Onhebbelijkheid en korte lontjes kom je steeds meer tegen, en vooral op links !
…omdat ik een even grote hekel heb aan domrechtse xenofoben als aan linkskerkelige gutmenschen.
Het valt mij juist op dat xenofoben bijna altijd oud linkskerkelige gutmenschen zijn. Ze denken eigenlijk niet rechts maar hebben door de jaren heen een tyfus hekel aan links gekregen. Op zich ook niet verwonderlijk – als je de geschiedenis van de arbeidersbeweging doorspit kom je eigenlijk slechts een gedeelde noemer tegen: xenofobie. Van Marx tot het conflict tussen Ferdinand Domela Nieuwenhuis en Pieter Jelles Troelstra. De strijd tussen internationaal en nationaal/patriotisch socialisme. Zoals bij het zionisme. Of de beroemde beschrijvingen van de Spaanse burgeroorlog. Zoveel voorbeelden dat je er duizelig van wordt. Maar goed daar is sociologie voor uitgevonden: om de arbeidersbeweging schoon te wassen.
De grote tragedie in Nederland is dat mensen zo aan oprechtheid en zuiverheid hechten, dat ze denken dat ‘recht voor z’n raap zijn’ en ‘zeggen waar het op staat’ de nobelste eigenschappen zijn die een mens maar kan ontwikkelen. Dat je oprecht en eerlijk kunt en tegelijkertijd hoffelijk, vriendelijk of goedlachs, schijnt niemand zich meer te realiseren.
Ondertussen moeten de Nederlanders naar muziekfestivals om spontaan glimlachende mensen tegen te komen. En daar schrijven ze dan naderhand kranten vol over, hoe bijzonder dat was, dat sfeertje.
Armoe.
Een moeilijk column van een moeilijk meisje dat heel veel woorden nodig heeft om iets uit te leggen wat ook in 1 zin zou kunnen.
Je bent gewoon een opgewonden standje. Een knorrepot. Zoiets.
@PAUL
Daar heb je wel een punt. Een net zo opvallend punt als de overlapping tussen de SP en de PVV waar de cirkel weer rond lijkt te zijn.
@QUIQUI
Dat mensen op festivals goedlachs en vriendelijk zijn komt omdat ze fysiek in dezelfde ruimte zijn en niet gescheiden door beeldschermen en kilometers glasvezel.
Als Ilona tegenover je zit is ze ongetwijfeld ook een veel liever meisje die minder grof in de bek is, veel genuanceerder spreekt en denkt dan de Kenau van Hasselaar die ze in columns kan zijn.
Ik mis het provocerende van Theo van Gogh nog elke dag, wat kon die heerlijk tekeer gaan. Omdat ik zelf altijd netjes, beschaafd en beleefd moest blijven.
Als iemand recht in mijn gezicht iets vervelends zegt reageer ik meestal met een aardige opmerking. Dan voelt iemand zich daarna vaak schuldig én klote. Mooi toch?
Ach, het gaat om de simpele mechanismen van stereotypering, genereralisatie, labeling en hokjesdenken. Vooral karikaturalisering. Iemand tot karikatuur maken, en dus niet als mens maar als karikatuur aanspreken.
Als “alle mensen” dom zijn, of volidioten, waar hebben we het dan over? Waarom praten we nog?
Er is maar één type waar ik geen tolerantie voor heb: de laffe anonieme aanvaller. De mensen die vanuit de veiligheid van een nick een ander de huid vol schelden, persoonlijk aanvallen, verdacht maken, stereotyperen, karikaturaliseren of labelen.
En bij de bovenstaande reageerder zitten er ook een paar.
Dus nu niet gaan meehuilen, trek je masker af, zet je bivakmuts af, laat zien wie je bent, noem je naam en ga de confrontatie aan.
Dan ben je een vent.
Helemaal mee eens Jantje. Waar ik Jantje zei bedoel ik Hein. Stop de tijd.
Ja, dat was leuk. Ik probeerde een keer als anonimus.Ik wilde wel eens weten hoe dat voelt. Heel veilig. je kan nergens op aangesproken voelen.
Maar 99% is het gewoon Hein.
En heel soms Jantje.
Stelletje etters. Stelletje mongolen. Stelletje randdebielen, zakkenvullers, plucheplakkers.
Allemaal aan de hoogste boom als IK de macht hebt!!!!!
Mordicant, ongetwijfeld, maar het gaat me niet alleen om de schrijfster, het gaat om iedereen buiten het festivalterrein. Moet je eens googlen op ‘citaat Nederlander’, dan krijg je een leuke opsomming van botheden.
Monique Methorst, kan mij nou schelen wie mijn naam weet, roodgrapje is een bijnaam geen schuilnaam. Dus nee, ik ben nog altijd geen man :)
Ik zal er niet over blijven doorgaan Hein. Ik mag je wel (dat hoeft niet wederzijds te zijn).
Roodgrspje, wat is je real name dan?
@Hein v Meeteren; die staat er bij: Monique Methorst
En mocht je al mee naar Broes? Of strijk ik nu tegen de haren in?